่ใช่คนจน……….”หลิวจางแตะกระเป๋าสตางค์ที่ยวบลงไปของเธอ “ทำไมนายถึงไม่พาสาวสวยไปเลี้ยงข้าวล่ะ?”“ฉันไม่คุ้นเคยกับที่นี่ จะไปหาสาวสวยได้ที่ไหน?”“ให้ตายเถอะ ก็นั่งอยู่ตรงหน้านายคนหนึ่งนี่ไง!”“อ้อ……..ฉันลืมไปเลย……….”“เดี๋ยวก็ปาไข่พะโล้ใส่ซะเลย………..รีบรายงานมาได้แล้ว งานนี้ฉันเป็นหัวหน้าของนายนะ”“เฮ้ๆๆ ……….ในองค์กรไม่มีคนอื่นแล้วเหรอ?”“ฉันเป็นคนสมัครเข้ามาเอง มีอะไรไหม?”หลิวจางกอดอก แล้วกล่าวฮึดฮัดออกมา “ฉันก็แค่รู้สึกสนุกที่ได้เป็นหัวหน้าของนาย”“ยัยโรคจิต………..”“งั้นนายก็วิปริตแล้ว!”หลิวจางโกรธฉินเฉาจนแทบจะตายไปให้ได้เธอก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน ไม่รู้ทำไม ทุกครั้งที่มีฉินเฉามาเข้าร่วมในภารกิจ เธอถึงอยากจะมาสั่งการเขานัก?ราวกับว่า มีแค่ช่วงเวลานี้เท่านั้น ที่เธอจะสามารถเจอตัวผู้ชายลึกลับอย่างเขาได้“จะว่าไป……….นายเป็นหมูเหรอ? นายกินบะหมี่หยางชุนเข้าไป10 ชาม กินไข่พะโล้เข้าไปอีกตั้ง 15 ฟอง…………..ทำไมนายถึงยังไม่อิ่มอีกล่ะ?”“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะว่าฉันเพิ่งได้รับบาดเจ็บมาพลังในร่างกายก็เลยว่างเปล่า ความหิวถึงได้ออกมาแบบนี้”ฉินเฉารู้สึกแปลกใจในร่างกายของตัวเองมาก ทำไมช่วงนี้ถึงได้อยากอาหารมากขนาดนี้?สถานการณ์แบบนี้ เห็นได้ชัดว่ามันเกิดขึ้นตอนที่เขาเพิ่งจะเริ่มฝึกตนใหม่ๆ เท่านั้นน่าแปลกจริงๆ“เป็นตือโป๊ยก่ายกลับชาติมาเกิดชัดๆ ………..”“งั้นฉันจะพาเธอไปเดินเล่นก็แล้วกัน”“ไปตายซะ ฉันไม่ใช่ผู
