คือที่ที่ปลอดภัยที่สุดยังไงล่ะ”หลิวจางกล่าวออกมา แต่แล้วจู่ๆ เธอก็ตบตะเกียบ และพูดขึ้นมาเสียงดังลั่นว่า“ฉินเสี่ยวซาน! พวกเราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกันเท่านั้น เรื่องที่นายตามจีบฉัน ฉันยอมรับมันไม่ได้! ถ้านายยังพูดจาไร้สาระออกมาอีก ฉันจะกลับเดี๋ยวนี้แหละ!”ฉินเฉาอึ้งกิมกี่ เขามองหน้าหลิวจางอย่างนิ่งงัน ไม่รู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่แต่ในไม่ช้า หลิวจางก็สงบลงอย่างรวดเร็ว เธอจัดผมเผ้าของเธอให้เรียบร้อย แล้วกล่าวออกมาว่า“ขอโทษที เมื่อกี้นี้มีเด็กนักเรียนสองคนเดินผ่าน”“น้องสาวเธอสิ……….”“โอ้ นายคิดอะไรกับหลิวอิงจริงๆ ด้วย”“ฉัน……..”ฉินเฉาก้มหน้าก้มตากินบะหมี่ต่อไปเขาตัดสินใจแล้วว่า นับจากนี้ เขาจะไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว“นายไปได้ยินอะไรมา?”“ครอกฟี้ ครอกฟี้………..”“ดูเหมือนว่าผู้อำนวยการจะเป็นคนของที่นั่นจริงๆ เขาพูดอะไรออกมาบ้าง?”“ครอกฟี้ ครอกฟี้………..”“มีข้อมูลไหนที่พอจะเป็นประโยชน์บ้าง?”“ครอกฟี้ ครอกฟี้………..”“ฉันมีธุระนิดหน่อย นายจ่ายเงินก็แล้วกันนะ”“เฮ้ ไหนเธอบอกว่าเธอจะเลี้ยงไง!”ฉินเฉาเงยหน้าขึ้น แล้วโพล่งออกมาทันที“ฉันคิดว่านายกินจนโง่ พูดไม่ได้ซะแล้ว”หลิวจางตวัดสายตามองค้อนใส่ฉินเฉาฉินเฉาเช็ดปาก แล้วกล่าวออกมาว่า “ก็ได้ ฉันรู้ข้อมูลมานิดหน่อย”เขาหันหน้ามองไปรอบด้าน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครที่ดูน่าสงสัย เขาจึงพูดออกมา “ตอนแรกที่ฉันมาคุยกับเธอ ฉันคิดว่าเธอจะพาฉันไปกินสเต๊กซะอีก”“ท่าทางนายก็ดูไม
