หยางลี่ผู้ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม กำลังทำสิ่งที่เรียกได้ว่ากลืนเมฆพ่นหมอกฝ่ายฉินเฉาแสร้งทำเป็นมองออกไปนอกหน้าต่าง ทั้งที่จริงแล้วเขารู้สึกชื่นชอบการบริการที่เร่าร้อนและเอาใจใส่ของพยาบาลตัวน้อยมากแต่ในขณะนั้นเอง จู่ๆ ฉินเฉาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังออกมาจากนอกประตูหลังจากที่เขาไม่สามารถแสดงพลังออกมาได้ การแยกแยะกลิ่นอายก็อ่อนแอลงเช่นกันมีเพียงหูอันยอดเยี่ยมของผู้ฝึกตนเท่านั้น ที่ยังคงใช้การได้เขาผงะอยู่ภายในใจ แล้วรีบจับศีรษะของหยางลี่เอาไว้ เพื่อไม่ให้เธอขยับและทันใดนั้นเอง ประตูของห้องพักก็ถูกเปิดออกหมอและพยาบาลในชุดสีขาวหลายคน ได้ก้าวเดินเข้ามาฉินเฉายกขาขึ้นอย่างจงใจ เพื่อใช้ผ้าห่มปิดบังเรือนร่างที่งดงามของหยางลี่“ฟื้นแล้วเหรอ?”หมอที่เดินนำหน้ามา แน่นอนว่าจะต้องเป็นหูเกออย่างไม่ต้องสงสัยในมือของเธอกำลังถือหนังสือเอกสารทางการแพทย์ เธอเปิดออกมาดู แล้วพูดกับฉินเฉาว่า “นายไม่ได้เจ็บป่วยอะไรแล้ว วันนี้ก็ออกไปได้…………”เธอยังพูดไม่ทันจบ ชายชราคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาก่อน“หมอยอดฝีมือ! ในที่สุดหมอยอดฝีมือก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว!”แม้แต่ผู้อำนวยการก็ยังวิ่งเข้ามาคว้ามือของฉินเฉาไปจับ แล้วเขย่าขึ้นเขย่าลงด้วยสีหน้าดีใจ “โชคดีจริงๆ ที่หมอยอดฝีมือไม่เป็นอะไรไม่อย่างนั้นจะต้องเป็นความเสียใจของประเทศเราแน่! อย่างที่ว่าเอาไว้คุณมั่นใจในสุขภาพของตัวเองได้เลย เมื่อ 2 – 3 วันก่อนตอนที่หมอยอดฝีมือยังไม่ฟื้น ตาแก่คนนี
