้รู้สึกกังวลมาก พอวันนี้ได้เห็นว่าหมอยอดฝีมือสบายดีแล้ว ผมก็โล่งใจ โล่งใจจริงๆ!”ฉินเฉารู้สึกได้ถึงความกังวลใจของหยางลี่ที่อยู่ใต้ผ้าห่ม สาวน้อยคนนี้กำลังจับฉินเฉาน้อยเอาไว้ และไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหนอ่า เธอใส่กางเกงให้บิดาก่อนดีไหม………..แบบนี้มันยิ่งน่ากังวลมากกว่าอีกนะฉินเฉาอยากจะใส่กางเกงสุดๆ ……….แต่ของสำคัญของเขายังอยู่ในปากของคนอื่น ตอนนี้เขาจึงยังทำแบบนั้นไม่ได้“หมอยอดฝีมือ คุณยังอยากพักฟื้นต่ออีกสัก 2 – 3 วันไหมครับ?”ผู้อำนวยการกล่าวอย่างกระตือรือร้นหมอผู้เชี่ยวชาญบางคนที่อยู่ด้านหลัง ก็เอ่ยถามเกี่ยวกับสภาพร่างกายของฉินเฉาเช่นกันฉินเฉารู้สึกกระอักกระอ่วนและมึนงงเป็นอย่างมากแต่ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นคนที่ได้เห็นโลกมามากมาย ในไม่ช้าเขาก็สงบลง แล้วพูดกับหมอผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้ด้วยความมั่นใจส่วนหยางลี่กำลังกังวลใจ ริมฝีปากที่ห่อหุ้มฉินเฉาน้อยสั่นเทิ้มเล็กน้อยและความรู้สึกของฉินเฉาก็ได้กลับมาอีกครั้ง…………..“ผู้อำนวยการ ตอนนี้เขาไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ”หูเกอรู้สึกจนปัญญาขึ้นมา เธอหันกลับมาบอกเจ้านายของเธอว่า“มีคำยืนยันมาแล้ว ว่าเขาสามารถออกจากโรงพยาบาลได้”“โอ้? เป็นแบบนี้นี่เอง”ผู้อำนวยการทำท่าราวกับนึกอะไรออกขึ้นมา “เอาแบบนี้สิ หมอยอดฝีมือ พวกเราจะจัดงานเลี้ยงอำลาให้คุณ!”เชี่ย มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า? จะออกจากโรงพยาบาล ต้องมีงานเลี้ยงอำลาด้วยเหรอ?ใต้ร่างของเขากำลังมีคนตัวเป็นๆ ซ่อนตัวอยู
