นมือ เขาใช้กระบี่เล่มนั้นพาดลำคอของอีกฝ่าย“ซูเหยา ฉันหวังว่าแกจะเป็นคนดีในชาติหน้านะ”“มัวแต่ยืนบื้ออยู่ทำไม! ยังไม่รีบมาช่วยฉันอีก เธอลืมคำพูดของเขาไปแล้วเรอะ!”แต่ซูเหยายังไม่ยอมละทิ้งโอกาสที่จะหลบหนี เขาหันหน้าไปยังทิศทางหนึ่ง แล้วตะโกนก้องออกมาเสียงดังลั่นยังมีคนของเขาอยู่ที่นี่อีกเหรอ?ทุกคนต่างพากันคาดเดาอย่างอดไม่ได้ในขณะนั้นเอง ร่างสีดำร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นด้านหลังฉินเฉาราวกับภูตผี ในขณะที่เขายังไม่ทันรู้ตัวในขณะเดียวกัน กระบี่เรียบๆ เล่มหนึ่งได้แทงเข้าที่แผ่นหลังของฉินเฉา และทะลุออกมายังหน้าอกของเขา“ฉินเฉา!”“คุณชาย!”“นายท่านฉิน!”ในเสี้ยววินาทีนั้น หัวใจของทุกคนพลันเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง และพุ่งตัวเข้าหาฉินเฉาอย่างห้ามไม่ได้หลังจากที่เงาดำร่างนั้นลงมือสำเร็จ ก็รีบหลบหนีไปไกลกว่า 100เมตรในทันทีและก่อนที่จะจากไป เธอได้ฉวยโอกาสดึงร่างของซูเหยาออกไปด้วยฉินเฉาคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นดิน เขายกมือขึ้นมากุมหน้าอกที่เลือดไหลนองออกมาอย่างต่อเนื่อง สายตายังคงจ้องมองไปยังทิศทางที่ร่างนั้นจากไปผู้หญิงคนหนึ่งกำลังลากซูเหยาไปด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างกำลังถือกระบี่เรียบๆ เล่มหนึ่งเอาไว้เธอหันหน้ากลับมาจ้องมองเขาเล็กน้อยสายตาของเธอ ดูราวกับกำลังเอ่ยคำอำลาในไม่ช้าเธอก็พาซูเหยาหายเข้าไปในควันดำ และหายลับไปจากเมืองไท่กู่อย่างไม่หลงเหลือร่องรอยหากราชันย์ภูตเก้าเร้นลับคิดที่จะหลบซ่อนตัว มีอยู่เ
