องอสูรโบราณแล้วยังไง?”ซูเหยากำลังถือกระบี่หงจวิน แล้วกล่าวเย้ยหยันออกมาซ˺าแล้วซ˺าเล่า “เพลิงสูญสลายของเธอมันใช้ไม่ได้ผลกับฉัน ส่วนเฮยฉีหลิน สัตว์เทพตัวน้อยที่เข้ามาก่อเรื่องขึ้นที่นี่ หลังจากนี้ฉันจะจัดการกับพวกแกทุกคน อันที่จริงกุนซือคิดที่จะไปรับตัวมันมาอยู่แล้ว ทำให้มันกลายเป็นสัตว์ให้กุนซือได้ขึ้นไปขี่ยังไงล่ะ! ฮ่าๆๆๆ!”เขาเปล่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข ถึงแม้ว่าดวงตาจะมืดบอด แต่ดูเหมือนว่าเขาจะมองเห็นอนาคตที่แสนรุ่งโรจน์ของตัวเอง“ลองใช้กระบี่หงจวินของเจ้า มาเผชิญหน้ากับฝ่ามือเทพสะท้านดูหน่อยเป็นไง!”ซวนหยวนอิงจี๋ผลักซูจีออกไป แล้วปลดปล่อยคลื่นฝ่ามือสีทองเข้าใส่ซูเหยาแต่เมื่อคลื่นฝ่ามือพุ่งไปถึงด้านหน้าซูเหยา มันก็กลายเป็นฝุ่นละอองตรงหน้าซูเหยาไปทันที“ฮ่าๆๆ! แม้แต่วิชาอันน่าภาคภูมิใจของอิงเทียนก็ยังไร้ผล!”รอยยิ้มปรากฏบนขึ้นมาใบหน้าของซูเหยาทันที “เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังของเทพเจ้า ไม่ว่าวิชาใดๆ มันก็ใช้ไม่ได้ผล!”หลังจากนั้น เขาก็ยกกระบี่หงจวินขึ้นมาอีกครั้ง แล้วฟาดฟันมันเข้าใส่ซวนหยวนอิงจี๋กับซูจีตามความรู้สึกที่เป็นตัวชี้นำแต่ในขณะนั้นเอง เส้นผมของซวนหยวนอิงจี๋ได้ยืดออกมา ราวกับเป็นโซ่ตรวนที่พันรัดข้อมือของซูเหยาเอาไว้“อะไรกัน!”ซูเหยาที่เจอไม้นี้เข้าไปก็ดิ้นรนทันที แต่ก็ไม่สามารถทำลายเส้นผมที่กำลังพันรัดเขาได้“ขออภัย นี่คือความสามารถโดยกำเนิดของข้า ไม่ได้เป็นวิชาคาถาใดๆ”ซวนหยว
