ฉัน มันไม่มีอะไรที่ไร้สาระเลย”ฉินเฉาพ่นลมหายใจออกมา แล้วกล่าวออกมาอย่างไม่ไว้หน้า“มีสำนวนที่กล่าวเอาไว้ว่า ประวัติศาสตร์ถูกเขียนโดยผู้ชนะจักรพรรดิสวรรค์ พระนางหวังหมู่ พวกนายดูสิว่าตอนนี้พวกนายดูน่าสมเพชมากขนาดไหน ยังคิดว่าตัวเองเป็นจักรพรรดิผู้สูงส่งอยู่อีกเหรอ?ถ้าฉินเฉาคนนี้นึกสนุกขึ้นมา ก็อาจจะทำให้ตัวเองกลายเป็นจักรพรรดิสวรรค์ไปแล้ว แต่การที่ฉันคืนตำแหน่งนี้ให้กับผู้สืบทอดในตระกูลของพวกนาย นั่นก็นับว่าเป็นการไว้หน้าพวกนายแล้ว ฉันขอแนะนำพวกนายว่า อย่าทำตัวไร้ยางอายเกินไปนักเลยจะดีกว่า”หลังจากที่พูดจบ กระบี่หยินหยางราชันย์มารก็ปรากฏขึ้นมาในมือของเขา จากนั้นเขาก็เสียบมันลงไปบนพื้นดินตรงหน้ากระบี่ปทุมพิสุทธิ์บนท้องฟ้าเสียดสีกันไปมา สัญญาณของการข่มขู่คุกคามชัดเจนเป็นอย่างยิ่งคนของสวรรค์ทำสีหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดกันอย่างถ้วนหน้าฉินเฉาไม่ได้ล้อเล่น เขาต้องการให้จิ่วเทียนเซียนเฟยขึ้นไปนั่งอยู่บนตำแหน่งจักรพรรดิสวรรค์จริงๆจิ่วเทียนเซียนเฟยไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวถึงแม้ว่าใจของเธอจะไม่ต้องการนั่งอยู่บนตำแหน่งนี้ แต่เธอก็รู้ดีว่าที่ฉินเฉาทำแบบนี้เพราะมีจุดประสงค์หากเป็นความต้องการของเธอ ที่จริงแล้วเธอต้องการอยู่เคียงข้างฉินเฉาตลอดเวลาตอนนี้ฉินเฉาต้องการให้เธอบัญชาการสวรรค์ เกรงว่าเขาต้องการที่จะสยบสวรรค์ให้กลายมาเป็นพลังของตัวเองแต่ในความคิดของเธอ ฉินเฉาไม่ใช่คนที่มีความทะเยอทะยานแ
