ท่ซ่างเหล่าจวินนึกอยากจะดึงกระดูก เลาะเส้นเอ็นของฉินเฉาออกมาจนแทบจะทนไม่ไหว จากนั้นก็กินเนื้อของมัน ดื่มเลือดของมันเข้าไปนี่คือสิ่งที่เรียกว่า ศัตรูพบหน้ากัน ความโกรธแค้นยิ่งทวีคูณ“ฉินเฉา ข้าไม่เคยลืมเจ้าเลย แม้แต่ตอนหลับข้าก็ยังคิดถึงเจ้าอยู่ทุกวัน………….”ในขณะที่ไท่ซ่างเหล่าจวินกล่าวออกมา เขาก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจนแทบจะแตก“เอ่อ แต่ว่าฉันไม่ได้รู้สึกประทับใจอะไรในตัวแกเลยนะ”ฉินเฉารู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วทั้งร่างกาย ตาแก่คนนี้คงจะไม่ได้มีรสนิยมแปลกๆ หรอกใช่ไหม?“แกไม่ใช่สาวสวย ฉันก็เลยไม่ได้คิดถึงแก แต่ว่าเรื่องรสนิยมแปลกๆ ของแก ฉันคิดว่าแกควรจะเปลี่ยนมันดีกว่า”“บัดซบ!”สีหน้าของไท่ซ่างเหล่าจวินแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา “เด็กอย่างเจ้าเอาแต่พูดพล่ามเรื่องไร้สาระออกมาอยู่ได้ วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ซึ้งว่า สิ่งที่เรียกว่าความโกรธของไท่ซ่างเหล่าจวินมันคืออะไร!”หลังจากนั้น เขาก็โยนกระจกแปดเหลี่ยมในมือออกไปชิ้ง!กระจกแปดเหลี่ยมลอยอยู่เหนือศีรษะของฉินเฉา จากนั้นแสงสีทองก็สาดส่องออกมาภายในชั่วพริบตาทันใดนั้นฉินเฉาก็รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองกำลังแข็งทื่อ ร่างทั้งร่างถูกกระจกบานนั้นตรึงเอาไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อนไปไหน และพูดอะไรออกมาไม่ได้เลยนี่มันกระจกประเภทไหนกัน…………เชี่ย มันจะแปลกมากเกินไปแล้ว!“วันนี้จงเตรียมตัวตายอยู่ที่นี่ซะเถอะ!”ไท่ซ่างเหล่าจวินตะเบ็งเสียงออกมา มือก็พลันคว้ากระบี่เล่มยาวที่ดูเรี
