ต้องตกอยู่ในกำมือของกุนซือผู้นี้เท่านั้น!”“เหลวไหล! กองทัพจิ่วหลีนั้นน่ากลัวมาก พวกมันคือกองทัพปีศาจเจ้ารู้หรือไม่ว่าการฟื้นคืนชีพพวกมันขึ้นมาจะต้องแลกกับอะไร!”วิญญาณผู้พิทักษ์เป่าเคราของตัวเอง แล้วตะโกนออกมาด้วยความโกรธ“หึๆ พวกนั้นเป็นแค่อาวุธของข้าเท่านั้น”แต่กุนซือนั้นไม่สนใจ เขายังคงกล่าวออกมาว่า“ขอเพียงแค่ข้าควบคุมพวกเขาให้อยู่ในกำมือได้ พวกเขาก็จะกลายเป็นอาวุธในการพิชิตโลกใบนี้ให้กับข้า!”หลังจากนั้นเขาก็เปล่งเสียงหัวเราะออกมา“เป็นแค่คนตาบอด แต่กลับมีความทะเยอทะยานมากขนาดนี้เชียวเหรอ!”วิญญาณผู้พิทักษ์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา“อยากตายนักใช่ไหม!”สิ่งที่กุนซือเกลียดชังที่สุดในตอนนี้ ก็คือการที่คนอื่นมาพูดเรื่องดวงตาของเขาเมื่อวิญญาณผู้พิทักษ์เรียกเขาว่าคนตาบอดตรงๆ นั่นก็คือพูดแทงใจดำมันเจ็บยิ่งกว่าการถูกแทงก้นเสียอีก!เขาคว้ากระบี่หงจวิน แล้วเหวี่ยงปราณกระบี่ใส่วิญญาณผู้พิทักษ์ในทันทีปราณกระบี่สีทองกวาดเข้าใส่วิญญาณผู้พิทักษ์ปราณกระบี่ของกระบี่หงจวิน เป็นสิ่งที่แม้แต่วิญญาณผู้พิทักษ์ก็ยังไม่กล้าเผชิญหน้าหากเขาถูกกำจัดขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?ร่างของเขาพลันเปล่งแสง ก่อนที่จะหายไปจากถ˺า“คิดจะหนีงั้นเหรอ! เหอะ!”ตอนนี้กุนซือจมูกดีมาก เขาสามารถได้กลิ่น แม้กระทั่งกลิ่นของวิญญาณผู้พิทักษ์ชายคนนี้ไม่ต่างอะไรไปจากหมา เขาไม่สนใจมู่หว่านชิว แล้วรีบคว้ากระบี่หงจวินไล่ตามวิญญาณผู้พิทักษ์เข้าไปในถ˺าท
