“ทะ ทำไมถึงทำกับข้าแบบนี้…………”หลูเหม่ยจวนถูกซวนหยวนอิงจี๋ยกร่างขึ้นไปบนอากาศด้วยมือเพียงข้างเดียวรอบๆ เต็มไปด้วยศิษย์สำนักราชันย์ภูตที่กำลังนอนไม่ได้สติอยู่เส้นผมของซวนหยวนอิงจี๋กลายเป็นสีขาว ดวงตาของเธอส่องแสงวาวโรจน์ออกมาอย่างเย็นชา“เจ้าไม่ควร ไม่ควรที่จะไปยั่วโมโหเขา”ซวนหยวนอิงจี๋ยกร่างของน้องสาวขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว แล้วกล่าวเน้นย˺าออกมาทีละคำ“จุดจบของการไปยั่วโมโหเขา………..มีแค่ความตายเท่านั้น………ถึงแม้ว่าเจ้าจะเป็นน้องสาวของข้าก็ตาม”“คนในตระกูลซวนหยวนสมควรถูกฆ่าตายไปให้หมด!”ความเกลียดชังหลั่งไหลอยู่ในดวงตาของหลูเหม่ยจวน “สักวันข้าจะกลับมาฆ่าคนในตระกูลซวนหยวนของพวกเจ้าไปทีละคน!”“ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าได้กลับมาหรอก ลงนรกไปซะ!”ซวนหยวนอิงจี๋พูดขึ้นมา ก่อนที่เธอจะใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางข้างซ้ายชี้ไปที่หน้าผากของหลูเหม่ยจวนทันใดนั้นหลูเหม่ยจวนก็พบว่า ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวพลันเปลี่ยนไปทั้งหมดตำหนักราชันย์ภูตที่งดงามได้หายไปภายในชั่วพริบตาบรรยากาศรอบด้านกลายเป็นความมืดมิด สายลมที่พัดโหมกระหน˹าพัดผ่านใบหูของเธอตลอดเวลาเธอหันหน้าไปมองรอบๆ ด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่จะพบว่ามีประตูสีดำขนาดใหญ่บานหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลังประตูสีดำที่อยู่ด้านหลังหลูเหม่ยจวนเปิดออกมาอย่างช้าๆโซ่ตรวนสีดำทมิฬจำนวนมากลอยออกมาจากด้านใน และพันรัดร่างของหลูเหม่ยจวนเอาไว้โซ่เหล่านั้นดึงร่างของหลูเหม่ยจวนเข้าไป ทำให้เธ
