ข้าจะดูดกลืนร่างกายของเจ้าเข้าไป สำหรับข้าแล้ว คนชั้นต˹าอย่างเจ้าก็เป็นได้แค่ส่วนเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ฮ่าๆๆๆ!”เมื่อพูดจบ ซวนหยวนอ้าวเทียนก็ปลดปล่อยเลือดเนื้อของตัวเองให้ไปแนบติดกับร่างของหลูเหม่ยจวน“อ๊า!”หลูเหม่ยจวนกรีดร้องออกมาเป็นครั้งแรก เลือดเนื้อเหล่านี้ราวกับหนอนติดกระดูก ที่คืบคลานอยู่บนร่างกายของเธอและเริ่มกัดกินอาภรณ์อสูรโลหิตของเธอหากอาภรณ์อสูรโลหิตถูกกัดกินจนฉีกขาดเมื่อไหร่ พวกมันก็จะกลืนกินเลือดเนื้อที่อยู่ด้านใน…….“ปล่อยเธอซะ!”ในขณะที่หลูเหม่ยจวนกำลังหมดหวัง ซวนหยวนอิงจี๋ก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างที่เธอไม่คาดคิดเพลิงสูญสลายสีดำแดงลุกไหม้อยู่บนแขนของซวนหยวนอ้าวเทียนทำให้ซวนหยวนอ้าวเทียนต้องจำใจตัดมันทิ้งไปทันทีถึงแม้ว่าซวนหยวนอ้าวเทียนจะสามารถสร้างร่างกายขึ้นมาใหม่ได้แต่เขาก็ไม่สามารถต้านทานเพลิงสูญสลายที่แผดเผาพลังชีวิตได้เลยเหรินซุนไม่มีทางเลือก เขามีแต่จะต้องตัดแขนของตนอีกครั้งเท่านั้นหลูเหม่ยจวนร่วงลงมาบนพื้น เลือดเนื้อของอีกฝ่ายก็ถูกแผดเผาไปด้วยเช่นกันเธอไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย ว่าทำไมซวนหยวนอิงจี๋ถึงได้ช่วยเหลือเธอซวนหยวนอิงจี๋……….ไม่ได้เกลียดชังเธอหรอกเหรอ?หากไม่ใช่แบบนั้น แล้วทำไมในตอนนั้นถึงได้ส่งเธอเข้าสู่วัฏสงสารล่ะ?
