งข้า!”กุนซือยังคงหัวเราะร่าออกมา ก่อนที่เขาจะพุ่งตัวบินเข้าไปในรอยปริแตกบนอากาศ“แย่แล้ว หยุดเขาเอาไว้เร็วเข้า!”หนานกงเหลียงรีบร้องตะโกนออกมาทันที“เลิกล้มความคิดที่จะผ่านไปได้เลย!”ผู้อาวุโสของสำนักเฟิงสุ่ยและสำนักว่านฝัวจำนวนมากรีบกระโดดเข้าใส่กุนซือเมื่อไร้ขวานผานกู่ พลังอำนาจของกุนซือจึงมีไม่มากพอนอกจากนี้ดวงตาทั้งสองข้างของเขาก็ยังมืดบอด เขาใช้ความรู้สึกเป็นสิ่งนำทางเท่านั้นเหล่าผู้อาวุโสและหลวงจีนจึงสามารถหยุดเขาเอาไว้ได้ชั่วคราว“ไสหัวออกไปให้หมด!”กุนซือเหวี่ยงกระบี่หงจวิน ปลดปล่อยปราณกระบี่สีทองออกไปกระบี่หงจวินจะมีพลังป้องกัน แต่พลังโจมตีกลับมีไม่มากพอถึงแม้ว่าจะสามารถสร้างความปั่นป่วนให้กับผู้อาวุโสและหลวงจีนเหล่านี้ได้ แต่เมื่อพวกเขาไม่ยอมแพ้ พวกเขาก็สามารถทำให้กุนซือหยุดชะงักไปสักพักหนึ่ง“ขวานผานกู่จะต้องเป็นของพวกข้า!”ไม่รู้ว่าผู้สืบทอดทั้งเจ็ดคนของศาลาปราบเซียนโผล่มาจากไหนพวกเขารีบพุ่งเข้าไปที่รอยแยกบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว“ไปชิงขวานผานกู่!”ศิษย์สำนักเฟิงสุ่ยบางคนตื่นตระหนกขึ้นมา และรีบพุ่งเข้าไปที่รอยแยกนั้นเช่นกัน“เจ้าโง่พวกนี้……….พวกเขาเสียสติกันไปแล้ว………”สีหน้าของหนานกงเหลียงพลันเปลี่ยนไป “ที่เสาหลักแห่งกฎเกณฑ์…………ข้ารู้สึกว่ามันไม่ได้มีแค่พลังของขวานผานกู่เท่านั้น…………”“อะไรนะ!”หนานกงเหออดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น มองไปยังรอยแยกบนท้องฟ้าที่สามารถขึ้นไปยังชั้นที่ 18 “อย่าบอก
