ันด้วยขวานผานกู่“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”ร่างของซูเฟยเข้ามาขวางทางอยู่ตรงหน้ากุนซือตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ“อะไรกัน? เจ้าก็จะขวางทางข้าเหมือนกันเหรอ?”ไม่รู้ว่าตอนนี้ใบหน้าของกุนซือที่อยู่ภายใต้หน้ากากกำลังแสดงสีหน้าแบบไหนออกมา แต่เขากล่าวหยอกล้อออกมาด้วยน˺าเสียงเย็นชาว่า“ครั้งสุดท้ายที่เจอเจ้า เจ้ายังเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา ที่ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะมัดไก่ได้เลยด้วยซ˺า ว่ายังไง? ตอนนี้เจ้ามีพลังที่จะต่อต้านข้าแล้วเหรอ?”“ลองดูสิ เดี๋ยวแกก็จะได้รู้”ซูเฟยชูมือทั้งสองข้างขึ้นมา แล้วเล็งไปยังกุนซือเธอกำลังจะใช้กระบวนท่าออกมา แต่กุนซือเพียงแค่เอียงศีรษะมอง แล้วกล่าวออกมาว่า“อยากถอดหน้ากากของข้างั้นเหรอ? แม้ว่าเจ้าจะรวดเร็วมาก แต่เมื่อข้ามีกระบี่หงจวินเล่มนี้ ข้าก็จะสามารถมองเห็นเจ้าได้อย่างชัดเจนอยู่ดี ไม่มีประโยชน์หรอก วิชาคาถาทุกอย่างไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับข้า ในสายตาของข้า พวกเจ้าก็เป็นแค่คนอ่อนแอ อ่อนแอสุดๆ เลยล่ะ”“มีอาวุธเทพสองชิ้นอยู่ในมือ แล้วอวดดีขนาดนี้เชียวเหรอ?”“หึๆ นี่คือต้นทุนของข้าต่างหาก หากเจ้ามีต้นทุนก็เข้ามาแย่งอาวุธเทพไปซะสิ”กุนซือกล่าวออกมา พร้อมกับคลี่ยิ้มเล็กน้อย“ซูเฟย การที่เจ้าเกิดมา มันคือเรื่องที่ผิดพลาดมาตั้งแต่แรกแล้ว”“แกรู้จักฉันด้วยเหรอ?”ซูเฟยขมวดคิ้วสีดำขลับของเธอ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เธอถึงได้รู้สึกแปลกๆ กับกุนซืออยู่เสมอเธอมักจะรู้สึกคุ้นเคยกับผู้ชายคนนี้เขาเป็นใค
