“อามิตตาพุทธ ประสกฉิน จงรับกระบี่ของอาตมา!”ในขณะนั้นเอง หลวงจีนหัวโล้น รูปร่างอ้วนท้วมผู้สวมแหวนหกวงได้คีบกระบี่สีทองขนาดเล็กเล่มหนึ่งเอาไว้ระหว่างนิ้วกระบี่เล่มนั้นมีขนาดเล็กพอๆ กับกระดุม มันเล็กเสียจนน่าตกใจฉินเฉาคิดในใจ ไอ้ของเล็กๆ พรรค์นี้จะไปใช้ทำอะไรได้?แต่ในเวลานี้ หลวงจีนรูปร่วงอ้วนท้วมได้ขว้างกระบี่เล่มนั้นออกไป“คอยดูกระบี่พระสุเมรุของอาตมาให้ดี!”กระบี่สีทองขนาดเล็กจิ๋วได้กลายเป็นกระบี่สีทองเล่มใหญ่ที่ยาวกว่าห้าเมตรภายในชั่วพริบตา ในขณะเดียวกัน มันก็พุ่งลงมายังศีรษะของฉินเฉาแม่งเอ๊ย การจู่โจมอย่างหนักแบบนี้น่าจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ฉินเฉาคิดที่จะหนีออกไปจากตรงนี้ แต่บ่อน˺าใต้ร่างของเขานั้นคล้ายกับมีชีวิต มันพันรัดรอบตัวเขาแน่น ไม่ปล่อยให้เขาได้หนีไปไหนนี่เป็นฝีมือของไอ้เวรอ่าวหวังใช่ไหม?“อย่าลืมสิว่ายังมีข้าอยู่ด้วย!”ในที่สุดพยัคฆ์มังกรเต้าเหรินก็เป็นฝ่ายลงมือบ้างแล้วเขาถือกระบี่สองเล่มในมือทั้งสองข้าง หนึ่งคือมังกร อีกหนึ่งคือพยัคฆ์ ปราณกระบี่ทั้งสองสายกำลังไหลพลุ่งพล่านออกมาจากด้านซ้ายและด้านขวาของเขา พุ่งเข้าไปโจมตีฉินเฉาในทันทีแต่ทว่ามันยังไม่จบแค่นั้น ยังมีเซียนกระบี่อีกหลายคนที่ฉวยโอกาสนี้พุ่งเข้าไปเช่นกัน“โอกาสของการแก้แค้นมาถึงแล้ว!”ถูหลงคว้ากระบี่กรงเล็บมังกรขึ้นมา แล้วเหวี่ยงกระบี่ที่ส่องแสงสีทองเป็นประกาย ฟันเข้าใส่เอวของฉินเฉา“กระบี่หัวใจมาร ฉีกร่างของมันซะ!”ม
