ู้ยิ่งใหญ่เซียนฟ้าระดับสุดท้าย“คุกเข่าไปซะ!”ว่านหลงเฉินถือกระบี่ว่านจุนในมือ เขาเปล่งเสียงตะโกนออกมาแล้วฟันลงมายังร่างของฉินเฉาแต่ฉินเฉาถือกระบี่หยินหยางราชันย์มารในแนวนอน แล้วใช้มืออีกข้างจับกระบี่ของตนเพื่อต้านทานกระบี่ของอีกฝ่ายตู้ม!ก้อนหินที่อยู่ใต้ร่างของฉินเฉาแตกเป็นเสี่ยงทันทีเท้าทั้งสองข้างของเขาเหยียบอยู่ในหลุมที่ลึกมากกว่าสิบเมตรหลุมนี้ค่อยๆ แผ่ขยายไปอย่างต่อเนื่อง“กระบี่ว่านจุนของข้าหนักเท่ากับภูเขาหมื่นลูก ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะสามารถต้านทานมันได้!”ว่านหลงเฉิงแสยะยิ้มมุมปากด้วยความมั่นใจตั้งแต่แรกเริ่มจนถึงตอนนี้ รอยยิ้มของเขายังไม่หายไปเลยสักครั้งรู้สึกเกลียดรอยยิ้มนี้ชะมัด“เขาเวทย์วิญญาณอนันต์ ฉันก็เคยแบกมันมาแล้ว………….”แสงสีทองเรืองรองอยู่ในดวงตาทั้งสองข้างของฉินเฉา “แล้วคิดว่าฉันจะกลัวกระบี่ว่านจุนของแกเหรอ!”เขากล่าวออกมา ทันใดนั้นถุงมือสีขาวก็ปรากฏขึ้นบนมือทั้งสองข้างพลังของคชสารปีศาจเก้าเร้นลับ เมื่อมีพลังนี้ เขายังต้องเกรงกลัวอะไรในโลกใบนี้อีก?“ไสหัวไปซะ!”ฉินเฉาคำราม ก่อนที่จะคว้ากระบี่ด้วยมือข้างเดียว เพื่อต้านทานกระบี่ว่านจุนที่กำลังพุ่งลงมาส่วนมืออีกข้างนั้นกำหมัดอยู่ที่เอว แล้วปลดปล่อยคลื่นอากาศออกมา“คชสารคำราม!”เท้าของเขาเหยียบลงบนพื้น ทันใดนั้นมือข้างขวาก็ปล่อยหมัดออกไปอย่างรวดเร็วคลื่นอากาศก่อตัวขึ้นเป็นรูปช้างขนาดยักษ์ ที่พุ่งเข้าใส่ร่างของหลงว่านเฉิงตู้
