มของอู๋ชิงเย่ที่เอ่ยถามรัวราวกับปืนกลด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฉินเฉาก็กระแอมไอออกมาทันทีคำถามพวกนี้ยุ่งยากชะมัด!“อืม………ยอดฝีมืออย่างพวกเราจะต้องพกกระบี่ไปด้วยทุกที่ทุกเวลา เพราะเกรงว่าจะไม่มีอาวุธไว้ต่อต้านศัตรู ตอนที่ศัตรูเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนน่ะสิ”“ไปไกลๆ เลย พูดจาไร้สาระ”อู๋ชิงเย่หน้าแหย ก่อนที่จะผลักฉินเฉาออกไปเบาๆ“วันๆ เอาแต่คิดเรื่องไร้ประโยชน์แบบนี้อยู่ได้………….แต่เจ้าซ่อนกระบี่เอาไว้ได้ยังไงกัน? ให้ข้าดูหน่อยสิ น่าแปลกจริงๆ เมื่อครู่นี้ข้ายังไม่รู้สึกถึงมันเลย…………….”หลังจากที่พูดจบ เธอก็ยกสะโพกขึ้นเล็กน้อย แล้วยื่นมือข้างหนึ่งลงไปจับที่ระหว่างขาทั้งสองข้างของฉินเฉาความรู้สึกในยามที่ถูกจับนี้ แม้แต่ฉินเฉาก็ต้านทานมันไม่ได้……….“แข็งจัง………..แต่ว่าสั้นมากเลย เจ้าใช้สะดวกงั้นเหรอ…………”“เชี่ย สั้นที่ไหนกัน! กระบี่ของบิดาแผ่ไพศาลไปทั่วฟ้าดิน ทั่วทุกสารทิศ เข้าใจไหม!”ฉินเฉาโพล่งขึ้นมาด้วยความโกรธอย่างกะทันหัน“โอ้? ถ้ามันดีขนาดนั้น งั้นก็ให้ข้าดูหน่อยสิ”“เธอแน่ใจนะ?”“แน่นอน ดูกันที่ความยาวไม่รู้หรอก เจ้าซ่อนเอาไว้แบบนี้ แล้วข้าจะมองเห็นมันทั้งหมดได้ยังไง?”“ดี ในเมื่อเป็นแบบนี้ วันนี้บิดาก็จะทำให้เธอได้รู้ว่า อาวุธเทพที่ทรงพลังยิ่งกว่าขวานผานกู่คืออะไร!”“ว๊าย! แล้วเจ้าจะกดข้าลงไปทำไม!”“ก็จะทำให้เธอได้รู้จักอาวุธเทพยังไงล่ะ!”“งั้นไม่จำเป็นต้องกดข้าก็ได้นี่……..อ๊ะ……..จะ เจ้า…………”“บิดาทำไมเห
