“ตอนนี้นายอาจจะยังรู้สึกแปลกใหม่กับเธอ แต่หลังจากนี้อีกห้าสิบปี อีกหนึ่งร้อยปี ไม่รู้ว่านายจะยังรู้สึกพอใจแบบนี้อยู่หรือเปล่า เมื่อถึงตอนนั้นนายอาจจะรังเกียจเธอ รำคาญเธอก็ได้ ถ้าหากว่าเป็นแบบนั้น ฉันขอแนะนำให้นายส่งเธอกลับไปสู่นรกตอนนี้เลยดีกว่า นั่นอาจจะเป็นบทสรุปที่ดีที่สุดแล้วก็ได้”“เจ้าไม่จำเป็นที่จะต้องกังวลเรื่องนั้นเลย”หนานกงเหลียงจ้องมองฉินเฉาด้วยสายตาจริงจังหนักแน่น แล้วกล่าวเน้นย˺าออกมาทีละคำ“สำหรับข้า ขอเพียงแค่มีเตี๋ยอู่อยู่เคียงข้างข้าก็พอใจแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนที่ผู้หญิงที่เจ้ารักกลายเป็นศพอันเย็นชืดต่อหน้าต่อตาเจ้ามันเป็นยังไง?”ดูเหมือนว่า………เขาจะเคยผ่านเรื่องนี้มาแล้วหลังจากนั้นเขาก็ไปช่วยให้พวกเธอกลับมาอีกครั้งฉินเฉาได้แต่ถอนหายใจอยู่ภายในใจ“ตอนแรกข้าคิดว่าจะอยู่เคียงข้างศพอันเย็นชืดนี้ไปตลอดชีวิต แต่ว่าตอนนี้เทพเจ้าได้ให้โอกาสข้าอีกครั้ง ทำให้ข้ามีเตี๋ยอู่ที่พูดได้ เดินได้บอกรักข้าได้ แล้วข้าจะต้องไม่พอใจอะไร?”อู๋ชิงเย่ไม่ใช่เทพเจ้าสักหน่อย……..นายขอบคุณผิดคนแล้วสหาย………..ฉินเฉาแอบบ่นพึมพำออกมาอย่างอดไม่ได้แต่หนานกงเหลียงยังคงกล่าวต่อไปว่า“แค่นี้ข้าก็พอใจมากแล้ว……….ถึงแม้ว่าเตี๋ยอู่จะไร้วิญญาณ แต่เธอก็ยังคงเป็นเตี๋ยอู่ เป็นเตี๋ยอู่ที่มีชีวิต ไม่ใช่เตี๋ยอู่ที่นอนอยู่ในธารน˺าแข็งและจ้องมองข้าไม่ได้………..พวกเจ้าบอกมาสิ………ยังมีอะไรที่ไม่น่าพอใจอีก? หากเทียบกับก่อนหน
