้านี้ก็ถือว่าข้าได้รับประโยชน์มาตั้งมากมาย…………ข้าจะทำดีต่อเตี๋ยอู่ จะรักเธอ อยู่เคียงข้างเธอไปชั่วชีวิต เธอยังมีชีวิตอยู่ เธอคือเตี๋ยอู่ของข้า เธอไม่ใช่แค่หุ่นเชิด”เมื่อได้ยินสิ่งเหล่านี้ ฉินเฉาก็พลันตกตะลึงเขาดูถูกหนานกงเหลียงมากเกินไปอีกฝ่ายไม่ใช่หลี่ไป๋ซานถึงหลี่ไป๋ซานจะดูเป็นคนที่ไม่คิดมาก แต่ในแง่ของความรู้สึก เขามีอคติมากกว่าหนานกงเหลียงมากหนานกงเหลียงมีความรักที่ลึกซึ้งมากกว่าขอเพียงแค่เตี๋ยอู่อยู่เคียงข้างเขา เท่านี้เขาก็พอใจแล้วก่อนหน้านี้ฉินเฉาเคยกล่าวเอาไว้ว่า ขอบเขตของความรักมีอยู่สองประเภทความรักของหลี่ไป๋ซานที่มีต่อซี เห็นได้ชัดว่าอยู่ในประเภทแรก นั่นก็คือความรักที่ได้ครอบครองแต่ความรักของหนานกงเหลียงนั้นกลายเป็นประเภทที่สองไปแล้วนี่คือรักแท้อันยิ่งใหญ่ เป็นความรักที่เสียสละและไม่ต้องการสิ่งใดมาตอบแทน“ไม่รู้ทำไม……”ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร จู่ๆ หยดน˺าตาก็ไหลออกมาจากหางตาของเตี๋ยอู่อย่างกะทันหัน“ทั้งๆ ที่ข้าไม่มีความรู้สึกอะไรเลย…………แต่ว่าตอนนี้กลับรู้สึกอบอุ่นที่ตรงนี้ จนข้าอยากจะร้องไห้ออกมา…………”เธอสัมผัสหัวใจของตัวเอง แล้วกล่าวออกมา“อืม……เตี๋ยอู่ พวกเราไปหาสถานที่ที่ไม่มีใครอยู่ แล้วไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเถอะ”หนานกงเหลียงอุ้มเตี๋ยอู่เอาไว้ แล้วกล่าวออกมาด้วยน˺าเสียงอ่อนโยน“ไม่ได้หรอก”แต่ทว่าเตี๋ยอู่กลับส่ายหน้า และกล่าวปฏิเสธข้อเสนอของหนานกงเหลียง“ทำไมล่ะ? เจ้าไม่อยากอย
