บสายฟ้าธรณีวิบัติมาแล้วพระสูตรหัวใจเพชรได้เปล่งแสงสีทอง ปกป้องฝ่ามือพระโพธิสัตว์เอาไว้ฤทธิ์กัดกร่อนของสายฟ้าธรณีวิบัติไม่อาจทำลายการป้องกันได้ย้อนกลับไปในตอนที่หลี่ไป๋ซานฝึกฝนซีให้กลายเป็นนางบำเรอศพหมอนั่นจะได้พบเจอกับสิ่งเหล่านี้เหมือนกันหรือเปล่า………..ร่างของอู๋ชิงเย่และเตี๋ยอู่นั้นยังคงปลอดภัยอยู่ภายใต้ฝ่ามือพระโพธิสัตว์หลังจากที่ทัณฑ์สวรรค์เหล่านี้ผ่านพ้นไป ดูเหมือนว่าวิชาของอู๋ชิงเย่ก็กำลังจะจบลงเช่นเดียวกัน“จะออกมาแล้ว!”ในเวลานี้อู่ชิงเย่ได้ร้องตะโกนขึ้นมาทำเอาฉินเฉาคิดเรื่องชั่วร้ายขึ้นมาในหัวทันทีโอ้ แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องชั่วร้ายสักหน่อยเขาส่งพลังไปยังฝ่ามือพระโพธิสัตว์อย่างเต็มที่ เพราะเกรงว่าจะมีปัญหาเกิดขึ้นในนาทีสุดท้าย“ปลดปล่อย!”อู๋ชิงเย่วาดตราประทับลงบนหน้าผากของเตี๋ยอู่เชี่ย เมื่อได้ยินคำคำนี้ ฉินเฉาก็คิดเรื่องชั่วร้ายขึ้นมาอีกครั้ง………..ไม่รู้ว่าหากตะโกนคำว่า ‘อิคุอิคุ’ แทน………….จะดูเหมาะสมมากกว่านี้ไหม?ในขณะที่ฉินเฉากำลังคิดเรื่องชั่วร้ายอยู่นั้น เปลือกตาของเตี๋ยอู่ที่ปิดสนิทก็พลันสั่นอยู่หลายครั้ง“เตี๋ยอู่! เตี๋ยอู่!”หนานกงเหลียงคว้าร่างของเตี๋ยอู่มากอดด้วยความดีใจ หยดน˺าตาไหลพรากออกมาจากหางตาสูญเสียไปแล้วได้กลับคืนมา……….การได้สิ่งที่สูญเสียไปแล้วกลับคืนมามันคืออะไร ตอนนี้หนานกงเหลียงเข้าใจมันอย่างแท้จริงในตอนนี้เขาอยากจะร้องไห้ออกมาเหลือเกินสีหน้าของอู๋ชิ
