“เป็นพวกเจ้านี่เอง”ถึงแม้ว่าหนานกงเหลียงจะมีปราณปีศาจแผ่ออกมาจากร่าง แต่ตอนนี้เขาได้สติขึ้นมาแล้วดังนั้นเมื่อเห็นฉินเฉาและอู๋ชิงเย่ที่กำลังยืนอยู่บนพื้นหญ้า เขาจึงจดจำอีกฝ่ายได้ในทันที“พวกเจ้า……….มาที่นี่ทำไม………..ยิ่งไปกว่านั้นยังฆ่าราชาวูดูด้วย”ตอนนี้หนานกงเหลียงไม่ใช่ราชาปีศาจผู้กระหายเลือดอีกต่อไปแล้ว ถึงแม้ว่าหัวใจของเขาจะยังคงจมอยู่กับความโศกเศร้า แต่สมองของเขาก็สามารถใช้การได้เป็นอย่างดี“พวกเจ้า……..เป็นใครกันแน่!”สิ้นเสียงนั้น ลำแสงสีแดงได้ปะทุออกมาจากร่างกายอย่างฉับพลันแรงกดดันของราชาปีศาจได้หลั่งไหลไปทั่วชั้นที่ 11 แห่งนี้ในทันทีต้นไม้และดอกไม้ที่อยู่รอบข้างเหี่ยวเฉาลงอย่างกะทันหันการโจมตีของปราณปีศาจทำให้พวกมันสูญเสียพลังชีวิตที่แสนเปราะบางทั้งหมด“อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ……….พวกเราไม่ใช่ศัตรู………”ฉินเฉารีบกล่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “พวกเราไม่มีเจตนาไม่ดีจริงๆ………..”จากนั้นเขาก็รีบหันหน้าไปส่งกระแสจิตให้กับอู๋ชิงเย่“เธอบอกว่าถ้าเจอหนานกงเหลียง แล้วจะมีทางหนีทีไล่ไม่ใช่เหรอ………….รีบบอกวิธีของเธอมาเร็วเข้า………….”“ข้าหมายความว่า………..หากเจอหนานกงเหลียง แล้วข้าจะคิดหาวิธีได้ต่างหาก……….เจ้าเข้าใจผิดแล้วล่ะ…………”อู๋ชิงเย่หัวเราะออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง ทำเอาฉินเฉาอยากนึกอยากตายขึ้นมาทันที“หากไม่มีพวกเจ้า……….เตี๋ยอู่ก็คงจะไม่ตาย……….หรือว่านี่จะเป็นแผนการของพวกเจ้า………..”ดวงตาของหนานกงเหลียงขึ้นสีแ
