ดงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขายังคงจมอยู่กับความโศกเศร้าเพราะการจากไปของเตี๋ยอู่“พวกเจ้าจะต้องชดใช้ให้กับความตายของเตี๋ยอู่!”สิ้นเสียงนั้น หนานกงเหลียงได้ยกมือข้างขวาขึ้น บนมือข้างนั้นมีแสงสีแดงส่องสว่างออกมาพลังของราชาปีศาจได้รวมตัวกันอยู่บนฝ่ามือข้างนี้ฝ่ามือที่ถึงแม้ว่าทั้งสำนักเฟิงสุ่ยจะรวมพลังกันก็มิอาจต่อต้านมันได้ฝ่ามือที่ทำให้เฟิงเหลยซ่างเหรินต้องพ่ายแพ้ภายในกระบวนท่าเดียวคลื่นอากาศขนาดมหึมาที่แผ่กระจายอยู่รอบๆ ร่างของหนานกงเหลียง ได้สร้างผลกระทบต่อร่างของฉินเฉาและอู๋ชิงเย่“ถอยไป!”ฉินเฉารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา เขาร้องตะโกนบอกอู๋ชิงเย่ในทันทีถึงแม้ว่าจะรู้สึกเป็นห่วงฉินเฉา แต่อู๋ชิงเย่นั้นเป็นผู้หญิงฉลาด เธอรู้ดีว่าตอนนี้เธอควรจะเชื่อในการตัดสินใจของฉินเฉาเธอย่อเข่าลง แล้วกระโดดไปไกลหลายสิบเมตร ก่อนที่จะไปปรากฏตัวอยู่ที่ริมป่าทึบทางด้านหลังภายในชั่วพริบตาและในเวลานี้ฉินเฉาได้ก้าวเดินไปข้างหน้า มือขวาของเขาส่องแสงสีทองสว่างโร่“คิดจะต่อต้านฝ่ามือจิตมารของข้าด้วยตัวคนเดียวงั้นเหรอ? ดี งั้นเจ้าจงกลายเป็นเถ้าถ่านไปซะ!”หนานกงเหลียงหัวเราะเยาะออกมา แสงสีแดงที่สว่างวาบอยู่บนฝ่ามือได้วาดเส้นสีแดงขึ้นไปบนท้องฟ้าในคราวนี้บนร่างกายของฉินเฉามีเกราะเก้ามังกรปกคลุมเอาไว้ ฝ่ามือของเขานั้นไม่ใช่ฝ่ามือวัชระ แต่ทว่าเป็นฝ่ามือเทพสะท้านฝ่ามือเทพสะท้าน คือวิชาฝ่ามือที่เขาได้เรียนรู้มาจากฉินอิงผู้
