ถอะ!”วานรเผือกเหล่านั้นกล่าวออกมา ก่อนที่จะกระโจนเข้าหาฉินเฉาและอู๋ชิงเย่อย่างดุร้าย“ทำไมถึงเป็นพวกนี้อีกแล้ว……….”อู๋ชิงเย่อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น บนกำปั้นของเธอมีจิตสังหารสีดำทมิฬห่อหุ้ม“อย่าเพิ่งรีบร้อนฆ่าพวกมันนะ ฉันขอเจรจากับพวกมันก่อน”ฉินเฉารีบห้ามอู๋ชิงเย่ ก่อนที่จะหันไปกล่าวกับวานรเผือก“พวกนายใจเย็นๆ กันก่อนนะ พวกเราไม่ได้มีเจตนาไม่ดี แต่จะผ่านทางไปเท่านั้น”“เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว ตอนกลางวันก็เป็นพวกเจ้าเหมือนกันที่นี่คืออาณาเขตของฝูงวานรเผือก!”วานรเผือกตัวใหญ่คำรามลั่น“ใช่แล้ว มนุษย์ที่บุกเข้ามาจะต้องตาย!”วานรเผือกตัวอื่นๆ ตอบสนองในทันที“เจ้ามนุษย์โง่ พลังของเจ้ามันก็ทั้งมีน้อยและอ่อนแอเหมือนกับอวัยวะสืบพันธุ์ของพวกเจ้านั่นแหละ เตรียมตัวรับการลงทัณฑ์จากพวกเราไปซะ!”เชี่ย!จมูกของฉินเฉาแทบจะบิดเบี้ยวไปอยู่แล้ว“การเจรจาเป็นยังไงบ้าง?”อู๋ชิงเย่ที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถามขึ้นมา“จัดการให้เหี้ยนเลย!”“ได้เลย!”ฝนสีดำสนิทตกลงมา และตอกร่างของวานรเผือกเหล่านี้ลงไปบนพื้นดินฝนเข็มเหล่านี้ก่อตัวขึ้นมาจากจิตสังหาร หลังจากนั้นไม่นานมันก็จะหายไปโดยอัตโนมัติ การฆ่าวานรเผือกที่แสนอวดดีเหล่านี้จึงไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ เอาไว้เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว วานรเผือกที่ไล่ล่าฉินเฉาในตอนกลางวันก็ถูกฆ่าตายไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียว“เรียบร้อยแล้ว”อู๋ชิงเย่ปรบมือ จากนั้นเอ่ยถามฉินเฉาว่า “เมื่อครู่นี้พวกมันคุยอะไรกับเจ้าเหร
