หางตาของหนานกงเหลียง จู่ๆ เขาก็ลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน และอุ้มร่างของเตี๋ยอู่เอาไว้แนบอก“จะ เจ้าจะไปไหน………”เจ้าสำนักหญิงสะดุ้งเฮือกในทันที เธอจ้องมองชายที่มีรูปร่างสูงใหญ่ แล้วเอ่ยถามออกมา“หนานกงเหอ ดูแลสำนักเฟิงสุ่ยให้ดี นี่คือโชคชะตาของเจ้า”ดวงตาของหนานกงเหลียงนั้นมีสีซีด “ข้าจะอยู่กับแม่ของเจ้า ใช้ชีวิตอยู่ในหอคอยสกัดกลั่นมาร หนานกงเหลียงผู้นี้จะเป็นผู้ปกป้องหอคอยสกัดกลั่นมาร นี่คือความปรารถนาครั้งสุดท้ายของหนานกงเหลียน”จากนั้นเขาก็อุ้มร่างของเตี๋ยอู่ แล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปอยู่ในหอคอยสกัดกลั่นมารอย่างช้าๆถึงแม้ว่าในหอคอยสกัดกลั่นมารจะมีอสูรและปีศาจอยู่นับไม่ถ้วนแต่เมื่อเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ใหญ่ขั้นสุดยอดผู้ยิ่งใหญ่เซียนฟ้า พวกมันก็ค่อยๆ ถอยห่างกันไปทีละตนหนานกงเหอจ้องมองไปตามเส้นทางที่บิดาเดินจากไปอย่างไม่รู้ตัว“เจ้าสำนัก……….”ผู้อาวุโสที่อยู่ใกล้ๆ นั้นเรียกเธอเบาๆ“อืม……”หนานกงเหอจึงได้สติ เธอถอนสายตาและหันหน้ากลับมาอีกครั้งถึงแม้ว่าสีหน้าของเธอจะดูเย็นชาเหมือนอย่างปกติ แต่ก็ไม่อาจปิดบังความเศร้าหมองในแววตาได้“เรื่องของหอคอยสกัดกลั่นมารจบลงแล้ว…………พวกเจ้าทั้งสามคน คือศิษย์ที่มาเข้ารับการทดสอบใช่หรือไม่?”สายตาของเธอเลื่อนมามองพวกฉินเฉา“เรียนเจ้าสำนัก พวกเขาคือว่าที่ศิษย์ค่ะ”ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่ใช่เวลาที่พวกฉินเฉาจะพูดอะไรออกมาเซียงเหอที่อยู่ใกล้ๆ รีบกล่าวออกมาในทันที“ผลการทดสอ
