อู่ หนานกงเหลียงก็พลันใจอ่อนเขารู้สึกราวกับได้ย้อนกลับไปในวันแรกที่เจอเตี๋ยอู่อสูรผีเสื้อที่ปลอมตัวมาเป็นบุตรสาวของเศรษฐี อสูรผีเสื้อที่คอยหัวเราะเยาะพื้นฐานการฝึกตนอันอ่อนแอของเขาได้ทุกวี่ทุกวัน…………..ตอนนี้สิ่งเหล่านั้นกำลังจะหายไปตลอดกาล“ได้ ขะ ข้าให้สัญญา……….”หนานกงเหลียงกุมมือของเตี๋ยอู่เอาไว้แน่น“ข้า………..โล่งใจแล้ว………..”เตี๋ยอู่กล่าวออกมา ก่อนที่เธอจะหันหน้าไปมองเจ้าสำนักหญิงที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ด้านข้าง“เหอ………เอ๋อ……..”เธอยื่นมือข้างหนึ่งออกไป โดยคาดหวังว่าจะได้สัมผัสใบหน้าของลูกสาวมือของเตี๋ยอู่สะท้อนอยู่ในแววตาของเจ้าสำนักหญิง แต่ยืดออกไปได้เพียงครึ่งทางก็ตกลงมาอย่างอ่อนแรง ไม่อาจยกมือขึ้นมาได้อีก“เตี๋ยอู่!”หนานกงเหลียงระเบิดเสียงร้องไห้ออกมาด้วยความสิ้นหวัง“ท่านแม่……….”ในที่สุดเจ้าสำนักหญิงก็กล่าวถ้อยคำออกมาจากปากด้วยเสียงอันแผ่วเบาเตี๋ยอู่สิ้นชีวิตไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นที่มุมปากของเธอก็ยังคงปรากฏรอยยิ้มบางๆดูท่าทาง………เธอคงจะหมดห่วงแล้ว………ฉินเฉาไม่คิดเลยว่าผลสุดท้าย เรื่องนี้จะลงเอยแบบนี้การตายของเตี๋ยอู่อาจจะถูกลิขิตเอาไว้ตั้งแต่แรก“เฮ้อ……….โศกนาฏกรรมนับสี่พันปี………..”อู๋ชิงเย่ถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้ส่วนลิลลี่ที่อยู่ด้านข้างกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นทั่วทั้งสำนักเฟิงสุ่ยเต็มไปด้วยความเศร้าหมองแม้เมฆสีแดงจะสลายหายไป แต่ท้องฟ้าก็ยังถูกปกคลุมไปด้วยเมฆครึ้มหยาดน˺าตาไหลลงมาจาก
