อกล่าวกับอสูรผีเสื้อสาวว่า “นี่คือชะตากรรมของข้า………..ปล่อยให้ข้ายุติเรื่องนี้เถอะ”ในขณะนั้นเอง ดูเหมือนว่าราชาปีศาจหนานกงเหลียงจะรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากฝ่ายตรงข้าม เขายกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นมา พร้อมทั้งถือบอลแสงสีแดงเล็งไปยังเจ้าสำนักหญิง“ท่าไม่ดีแล้ว!”ผู้อาวุโสคนหนึ่งแทบจะพูดอะไรไม่ออก “ม่านพลังของเจ้าสำนักไม่อาจขวางกั้นกระบวนท่านี้ได้ ข้าเกรงว่าเจ้าสำนักจะตายไปก่อนที่จะได้ใช้ตราประทับผนึกมารน่ะสิ!”“ไปช่วยเจ้าสำนักเร็วเข้า!”ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ร้องตะโกนออกมา แล้วพุ่งทะยานเข้าใส่หนานกงเหลียงผู้อาวุโสมากมายต่างกระโจนเข้าไป และปลดปล่อยการโจมตีเข้าใส่หนานกงเหลียงกันทีละคน“ฮ่าห์!”แต่หนานกงเหลียงนั้นร้องคำรามออกมา ก่อนที่จะระเบิดแสงสีแดงออกมาจากร่างกายเหล่าผู้อาวุโสที่ใช้พลังมากเกินขีดจำกัดกระเด็นไปไกลลิบทันที“จบสิ้นแล้ว……….”สีหน้าของเซียงเหอดูน่าเกลียดมาก เธอทรุดตัวนั่งลงด้วยความสิ้นหวัง“หรือว่าสวรรค์คิดจะทำลายสำนักเฟิงสุ่ยของข้ากันนะ…………….”“ฉินเฉา จะทำยังไงดี? พวกเราจะไปช่วยดีไหม!”อู๋ชิงเย่ส่งกระแสจิตมาถาม สายตาของเธอดูกังวลใจเป็นอย่างมาก“ฉัน……….”หัวของฉินเฉาแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว ทำไมเขาถึงต้องเผชิญหน้ากับทางเลือกอยู่ตลอดเวลาด้วย?มีอะไรผิดพลาดไปหรือเปล่า?“เจ้าจะช่วยหรือไม่ช่วย…………”อู๋ชิงเย่ยังคงถามย˺าออกมาแววตาของฉินเฉาเปล่งประกาย เขากำหมัดแน่นทันที “ช่วย!”เขาทนไม่ได้ที่จะต้องมาเห็นคน
