ก็ไม่อยากฆ่าคนบริสุทธิ์…………..ฉินซาน แล้วเจ้าล่ะ?”“ข้า……..”ดูเหมือนว่าอู๋ชิงเย่ก็ไม่ได้อยากฆ่าอสูรผีเสื้อตนนี้เช่นกัน ดวงตาคู่สวยของเธอจับจ้องไปยังฉินเฉาเรื่องของฉินเฉาก็สำคัญมากเช่นกันจะต้องเสียโอกาสในการลอบเข้าไปในสำนักเฟิงสุ่ยงั้นเหรอ?“พี่ชายคิดว่ายังไง……….”“ฉัน………”ฉินเฉากำหมัดแน่นในใจของเขาคิดถึงเรื่องการต่อสู้กับสวรรค์อยู่เสมอจิตสำนึกและหน้าที่กำลังต่อสู้กันอย่างต่อเนื่อง แม้เวลาจะผ่านไปแต่ก็ยังไม่มีใครยอมใครเขา………ควรจะเลือกทางไหนดี……….“อั่ก!”แต่ในขณะนั้นเอง ในขณะที่ทุกคนยังคิดไม่ตก เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้าไปอยู่ตรงหน้าอสูรผีเสื้อเลือดสาดกระจายขึ้นไปบนอากาศอสูรผีเสื้อสาวร้องออกมา ดวงตาทั้งสองข้างพลันเลื่อนลอย“ในเมื่อพวกเจ้าไม่ฆ่า ข้าก็จะฆ่าเอง ถูกคำพูดของอสูรล่อลวงเอาเสียได้ โง่กันเสียจริง!”กริชในมือของปู้จิงเทียนเต็มไปด้วยเลือด จากนั้นเขาก็กรีดเอาแก่นพลังในท้องของอสูรผีเสื้อออกมา“ฮ่าๆๆ! รอดแล้ว ข้ารอดแล้ว!”สิ้นเสียงนั้น เขาก็ถือแก่นพลังและวิ่งออกไปจากหอคอยชั้นที่สิบพร้อมกับเสียงหัวเราะอันดังลั่น“สมควรตาย! ปล่อยให้ไอ้หมอนั่นฉวยโอกาสไปซะได้!”อู๋ชิงเย่กระทืบเท้าด้วยความโกรธ“หน็อย! ข้าจะตามเขาไปเดี๋ยวนี้แหละ!”ลิลลี่ยกเท้าขึ้น และกำลังจะวิ่งออกไปจากหอคอย“มาดูอาการของอสูรผีเสื้อกันก่อนเถอะ”ฉินเฉาก้าวเดินเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าอสูรผีเสื้อเขาหยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาป้อนอสูรผีเสื้อที่กำลังบาดเจ
