ขาก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้”“หลังจากนั้นล่ะ?”อู๋ชิงเย่จมลึกลงไปในเรื่องราวนี้แล้ว“หลังจากนั้นเขาก็ไม่ยอมรับน่ะสิ และยังร้องตะโกนว่าจะแก้แค้นข้าให้ได้ เมื่อสังหารข้าได้เมื่อไหร่เขาถึงจะหยุด ในตอนนั้นข้าเห็นว่าเขาดูน่าสนใจดี ข้าไม่อยากฆ่าเขาจึงปล่อยเขาไป นับตั้งแต่นั้นมานักพรตที่น่ารำคาญคนนั้นก็คอยตามติดข้าและโจมตีข้าอยู่ทุกวัน ถึงแม้ว่าเขาจะมีพรสวรรค์ที่ไม่เลว อีกทั้งพื้นฐานการฝึกตนก็ยังลึกล˺าขึ้นเรื่อยๆ แต่เขาก็ยังอยู่ห่างชั้นกับข้าและเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อยู่เรื่อยไป”เมื่อเล่ามาถึงตรงนี้ อสูรผีเสื้อก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ “มันน่าสนใจมากทีเดียว แม้ว่าเขาจะพ่ายแพ้อยู่ตลอด แต่เขาก็ไม่เคยย่อท้อเลยสักครั้ง ไม่รู้ว่ามันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ข้าเริ่มตั้งตารอคอยวันที่เขาจะสามารถเอาชนะข้าได้ แต่แล้ววันหนึ่งเขากลับไม่ได้มาหาข้า ตอนนั้นข้ารู้สึกสับสนและรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ขาดหายไป ว่ากันตามเหตุผลแล้ว หากไม่มีคนน่ารำคาญคนนั้นมาคอยตามติดข้าทุกวัน ข้าก็ควรจะมีความสุขสิ………….แต่ว่าข้ากลับไม่มีความสุขเลย”สายตาของเธอนั้นดูสับสนอยู่เล็กน้อย “เป็นเวลาสามวันติดต่อกันแล้วที่เขาไม่ได้มาปรากฏตัวเลย ในที่สุดข้าก็ทนไม่ไหว ต้องออกไปตามหาว่าเขาอยู่ที่ไหนกันแน่ จนกระทั่งข้าได้รู้ข่าวลือว่ามีปีศาจปรากฏตัวขึ้นที่ภูเขาเฮยซานและทำร้ายคนธรรมดา ในตอนนั้นข้าคิดว่าเขาจะต้องไปปราบปีศาจตนนั้นอย่างแน่นอน ข้าจึงเดินทาง
