พื้นดินใกล้ๆ“ลิลลี่ เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า!”อู๋ชิงเย่รีบเอ่ยถามออกมาหากลิลลี่เป็นอะไรไป เธอจะต้องรู้สึกผิดไปจนตายหากไม่ใช่เพราะคำพูดของเธอ ลิลลี่ก็คงจะไม่ถูกปีศาจระดับต˹ามาลอบทำร้ายแบบนี้“จะ เจ้าไม่เรียกข้าว่าพี่สาวแล้วเหรอ?”ลิลลี่กระพริบตาปริบๆ ความตื่นตระหนกและความเศร้าใจที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ได้หายวับไปในชั่วพริบตาเมื่อเห็นว่าอู๋ชิงเย่มาช่วยเธอ เธอก็พลันรู้สึกดีใจขึ้นมา“ต่อไปห้ามเรียกข้าว่าพี่สาวอีกนะ………..เรียกข้าว่าลิลลี่เถอะ…………”ให้ตายเถอะ ยัยนี่แทบจะลอยไปไกลเก้าหมื่นลี้แล้วฉินเฉายกมือขึ้นมากุมหน้าผากทันที“แฮ่……….”ในขณะนั้นเอง อสูรหมาป่าได้ลุกขึ้นมาอีกครั้งเห็นได้ชัดว่ามันคือหมาป่า แต่มันยันตัวขึ้นด้วยกรงเล็บทั้งสองข้างพร้อมกับชูคอขึ้น และจ้องมองมนุษย์ทั้งสามคนที่บุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของมันความคิดของปีศาจระดับต˹ายังคงสับสนอยู่มาก ถึงแม้ว่าจะมีพลังปีศาจแล้วก็ตาม แต่ส่วนใหญ่ก็ยังมีสัญชาตญาณของสัตว์ป่า พวกมันจึงไม่มีความสามารถในการคิดไตร่ตรองดังนั้นเมื่อเห็นมนุษย์ จึงคิดเพียงแค่ว่าจะต้องโจมตีเท่านั้น“อสูรหมาป่า………..”อู๋ชิงเย่ไม่ได้หันมาสนใจลิลลี่ ดวงตาของเธอกำลังจับจ้องไปยังร่างของอสูรหมาป่าตัวนั้นแม้ว่าไม่จำเป็นที่จะต้องมองการเคลื่อนไหวของอสูรหมาป่า แต่ถึงยังไง………….ก็จะต้องเสแสร้งให้ถึงที่สุด…………….“ระ ระวังตัวด้วยนะ………..อสูรหมาป่าตัวนี้ร้ายกาจมาก มันว่องไวมาก กรงเล็บของมันก็ยังแหลม
