คาดคิดเลยว่าลิลลี่จะหัวเราะออกมา “หลังจากนี้ เมื่อข้าเป็นพี่สาวของเขา ข้าก็จะต้องดูแลเขาให้ดี”อู๋ชิงเย่: “………….”“อะไรล่ะนั่น? หมอนั่นไม่ค่อยมีความเห็นอกเห็นใจใครเท่าไหร่แล้วยังชอบทรมานสัตว์ตัวเล็กๆ ด้วย”“โอ้?”ลิลลี่กระพริบตา “เมื่อพวกเราเข้าไปในสำนักเฟิงสุ่ย ก็จะต้องรับแนวคิดในการกำจัดปีศาจปราบมาร ปีศาจเหล่านั้นก็คือสัตว์ที่ได้รับพลังมา ไม่คิดเลยว่าฉินซานที่อายุเท่านี้ จะเริ่มเดินทางในเส้นทางนี้แล้วมันคงจะทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดมากเลยสินะ……………”อู๋ชิงเย่: “………….”แม้แต่ฉินเฉาก็ยังพูดอะไรไม่ออกหรือจะเป็นเหมือนอย่างที่เขาพูดกันเอาไว้ ว่าความรักทำให้คนตาบอด……………..ในใจของลิลลี่ในตอนนี้ เธอมองว่าอู๋ชิงเย่คือคนที่ดีที่สุดถึงจะอยากเปลี่ยนใจของเธอแค่ไหน แต่ดูเหมือนว่าคำพูดของเขาจะไม่มีประโยชน์อะไรเสียแล้ว“หมอนี่ไม่รู้จักเคารพพ่อแม่”“คนที่มีพรสวรรค์สูงส่ง ก็จะต้องรู้สึกภูมิใจในตัวเองอยู่แล้ว มันคือต้นทุนที่เขามีมาตั้งแต่กำเนิดนี่นา”“เขา………เขาชอบเลือกกินอาหาร!”“การเลือกสิ่งที่ดีที่สุด คือวิถีของยอดฝีมือ”“ขะ เขาเป็นริดสีดวง…………”“หลังจากที่ฝึกตน เขาก็จะไม่มีปัญหานี้แล้วละ”จบแล้ว ฉินเฉาหมดคำจะพูดแล้วเขาอยากจะร้องไห้ออกมาชะมัดแต่อู๋ชิงเย่เหลือบมองเขาด้วยสายตาเกลียดชังใคร ใครเขาเป็นริดสีดวงกันยะ!เจ้าคนสารเลว………….หากภารกิจนี้จบลงเมื่อไหร่ ข้านี่แหละ ที่จะเป็นคนทำให้เขาเป็นริดสีดวงเอง!
