ณะยิ่งอายุมากขึ้นก็ยิ่งเหมือนเด็ก คำกล่าวนี้ไม่ผิดเพี้ยนเลย…“ตายซะเถอะ!”หวังจิ่วอีอยู่ในชุดเกราะเกร็ดงูสีแดง การเคลื่อนไหวของเขาทั้งดูคล่องแคล่วและแปลกประหลาดมาก เขาเคลื่อนที่ไปรอบตัวฉินเฉาอย่างต่อเนื่อง พร้อมทั้งโจมตีเข้าใส่จุดอ่อนอีกฝ่ายแต่ฉินเฉากลับยื่นมือขวามาปัดป้องการโจมตีของหวังจิ่วอีออกไปเบาๆ อย่างต่อเนื่อง“บัดซบ! บัดซบ!”การโจมตีตั้งสามกระบวนท่าของหวังจิ่วอีนั้นล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่า“ดูเหมือนว่าพอไม่มีเสือมังกรสายฟ้า นายก็ไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ”ฉินเฉาหัวเราะออกมาเบาๆ “เข้ามาเลย ฉันจะต่อให้นายอีกสักสามร้อยกระบวนท่าก็ได้”“เจ้ากล้าดูถูกข้างั้นเหรอ ไอ้ผู้ฝึกตนพเนจรชั้นต˹า!”หวังจิ่วอีรู้สึกว่าความภาคภูมิใจของเขากำลังถูกท้าทาย นั่นจึงทำให้เขาโกรธมาก“ฉันกำลังดูถูกนายเหรอ?”ฉินเฉาเบ้ปาก เขาปัดลูกเตะของหวังจิ่วอีออกไป ในขณะที่กล่าวออกมาว่า“ถ้าอยากจะให้คนอื่นเคารพนาย นายก็ควรที่จะเคารพคนอื่นให้ได้ก่อน คนรอบข้างของนายอาจจะพากันประจบประแจง คอยเอาใจนายแต่คนที่พวกเขากำลังประจบ มันไม่ใช่หวังจิ่วอี แต่เป็นพ่อของนาย ปู่ของนายต่างหาก หวังจิ่วอีเป็นแค่ผลผลิตของพวกเขาเท่านั้น ถ้าหากไม่มีพวกเขา หวังจิ่วอีก็จะเป็นได้แค่ของเสีย เป็นได้แค่ขยะ ไม่มีใครเขาเคารพนายหรอก”“เหลวไหล……….จะ เจ้ากำลังพูดจาเหลวไหลอยู่ชัดๆ ………….”หวังจิ่วอีตัวสั่นเทิ้ม เขาก้าวถอยหลังไปสองก้าวอย่างอดไม่ได้“ฉันกำลังพูดจาเหลวไหล หรื
