รับหมายเลขแล้ว งานประลองยุทธ์เลือกคู่ของพวกเราก็จะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ”ไป๋หยวนหยวนเห็นว่าทุกคนเลือกตัวเลขของตัวเองกันหมดแล้วเธอจึงโบกมือ แล้วกล่าวว่า“ขอเชิญแขกผู้มีเกียรติหมายเลข “1” กับ “2” ขึ้นมาบนสนามประลอง”“ฮ่าๆๆ! ถึงเวลาที่ข้าจะต้องออกโรงแล้ว!”หวังจิ่วอีหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น เขาลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าก่อนที่จะกระโดดลงมาบนสนามประลองที่อยู่ใจกลางทะเลสาบอาภรณ์สีขาวของชายคนนี้ปลิวไสวไปกับสายลม เขาช่างดูเป็นชายหนุ่มผู้สง่างามแต่น่าเสียดายที่นิสัยของเขาน่ารังเกียจเกินไปหน่อยเมื่อหันหน้ามองไปเย่อู๋เฉิน ถึงแม้ว่าจะมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า แต่ก็ยังมองเห็นความหม่นหมองบริเวณระหว่างคิ้วได้อยู่ดีเขายืนกอดอก ก่อนที่จะออกแรงที่ปลายเท้า ส่งร่างของตัวเองให้ตีลังกาวาดเส้นโค้งบนอากาศ และกระโดดขึ้นไปยืนอยู่บนสนามประลองฝั่งตรงข้ามของหวังจิ่วอีได้อย่างคล่องแคล่ว“เจ้าสำนักอู๋ รอข้าก่อนนะ คราวนี้เจ้าถูกกำหนดให้เป็นของข้าแล้วฮ่าๆๆๆ!”หวังจิ่วอีนั้นไม่เห็นเย่อู๋เฉินอยู่ในสายตามาตั้งแต่ต้น เขาสะบัดแขนเสื้อ แล้วหันไปกล่าวกับอู๋ชิงเย่ที่อยู่บนเรือมังกร“ใครจะเป็นฝ่ายแพ้หรือฝ่ายชนะ ต้องดูผลลัพธ์ในตอนสุดท้าย”อู๋ชิงเย่กล่าวตอบไปเบาๆ“เย่เอ๋อพูดถูกแล้ว”ไป๋หยวนหยวนนั้นพยักหน้าเช่นกันสองแม่ลูกคู่นี้มีผมสีดำและสีขาว สวมหน้ากากภูตผีกันทั้งคู่ นั่นทำให้ฉินเฉาเห็นภาพหลอนเป็นผีตัวสีดำและสีขาวขึ้นมาท่าทางสองแม่ลูกคู
