า“ผายลม!”แต่หลัวเนี่ยนั้นไม่ได้หน้าแดง หรือใจเต้นเลยแม้แต่น้อย “หากไม่ใช่เพราะว่าข้ากำลังคิดว่า เด็กเหลือขออย่างเจ้านี่จะเอาชนะอู๋ชิงเย่ได้ยังไง เจ้าจะฉวยโอกาสนี้มาเอาชนะทั้งสามตัวของข้าได้งั้นเรอะ! เจ้าต่อสู้อยู่ฝ่ายเดียวชัดๆ!”“เจ้าน่ะสิที่ผายลม! เห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าเจ้าขยับมือเท้าไปมาแบบนั้น นั่นเจ้าคิดถึงเรื่องของฉินเฉากับอู๋ชิงเย่อยู่ใช่ไหม!”“เจ้าไม่เข้าใจหรอก ที่ข้าทำไปก็เพราะว่าเป็นห่วงเจ้า ไม่อยากทำให้เจ้ารู้สึกว่าข้ากำลังดูถูกเจ้าอยู่เท่านั้นเอง”หลัวเนี่ยจ้องมองหลัวเต๋อด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ “หากเป็นแบบนี้ เจ้าก็คงจะเล่นเกมได้อย่างสนุกใช่ไหมล่ะ?”“เพ้อเจ้อ! เจ้ากำลังเพ้อเจ้ออยู่ชัดๆ!”หลัวเต๋อนั้นเป็นผู้ฝึกตนในเส้นทางปีศาจ คำพูดของเขาจึงฟังดูไม่สุภาพเอาซะเลย “หากเจ้าไม่ยอมรับ งั้นก็มาเล่นกันอีกตาก็ได้!”“ไม่เอาหรอก ไม่เอาหรอก เจ้าเด็กเหลือขออุตส่าห์มาที่นี่แล้วนะเจ้ายังคิดเรื่องเล่นเกมอยู่ได้ยังไง?”หลัวเนี่ยโบกมือ กล่าวออกมาว่า “ช่างไม่ใส่ใจสหายฉินตัวน้อยเลยจริงๆ”“น้องสาวเจ้าเถอะ ไม่รู้ว่าใครกันที่เอาแต่รบเร้าข้าว่าจะเล่นเกมได้ทุกวัน พอเอาชนะข้าไม่ได้ก็ดันมาใช้ข้ออ้างพรรค์นี้ซะได้!”หลัวเต๋อนั้นระเบิดอารมณ์ออกมา“เอ่อ พวกนายสองคนทะเลาะกันเรื่องนี้ทุกวันเลยเหรอ……………”ฉินเฉาเหงื่อตกอย่างอดไม่ได้“ฮึ่ม ก็ที่นี่คือห้วงจิตใจของพวกเรานี่”หลัวเต๋อเบ้ปากกล่าวออกมา“มันน่าเบื่อจะตายไป ตาแก่สอ
