นรางเท่านั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ฉินเฉาจะจับสัมผัสได้ภายในชั่วพริบตาฟ้าว!แต่เวลานี้จู่ๆ หนังศีรษะก็พลันลุกชัน หยดเหงื่อเย็นๆ ไหลทั่วแผ่นหลังฉินเฉาไม่สงสัยในความรู้สึกของตัวเองแม้แต่น้อย เขารีบเปลี่ยนร่างเป็นควันดำและสลายตัวไป ก่อนที่จะไปปรากฏตัวขึ้นด้านหลัง ซึ่งอยู่ห่างจากตำแหน่งเดิมถึงสองเมตรชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง!เข็มสีดำที่บางเท่ากับขนวัว ปักอยู่บนพื้นดินด้านหน้าฉินเฉาเต็มไปหมดฉินเฉาเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าผากแม่เจ้า ดีนะที่หลบทัน ไม่อย่างนั้นเขาคงจะได้กลายเป็นเม่นไปจริงๆ แล้ว“หลบไวจริงๆ ………….”จู่ๆ เสียงของอู๋ชิงเย่ก็พลันดังขึ้น ไม่รู้ว่ามันดังมาจากที่ไหน“แต่เจ้าก็จะต้องตายอยู่ดี!”เส้นขนบนแผ่นหลังของฉินเฉาลุกชันขึ้นมาอีกครั้งอู๋ชิงเย่จะต้องโผล่มาด้านหลัง และลอบสังหารเขาอย่างแน่นอนฉินเฉารีบก้าวไปด้านหน้า เขาวางแผนที่จะหลบเลี่ยงการโจมตีทางด้านหลังแต่ในเวลานี้ ร่างของหญิงสาวกลับปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าฉินเฉาอย่างฉับพลันมือซ้ายของเธอถือมีดเล่มคม ซึ่งมีจิตสังหารอันข้นคลั่กสีดำทมิฬพัวพันอยู่บนใบมีด มีดเล่มนั้นฉวยโอกาสจ่อเข้าที่ลำคอของฉินเฉาฝ่ายฉินเฉากำลังพุ่งตัวไปข้างหน้าแบบนี้ก็เท่ากับว่าเขากำลังรนหาที่ตายแต่นี่มันเกิดอะไรขึ้น?อู๋ชิงเย่อยู่ตรงนี้ แล้วความรู้สึกอันตรายที่เกิดขึ้นข้างหลังมันคืออะไรกันแน่?ฉินเฉาตกใจมาก แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องนั้นเขาสร้างปลอกนิ้วสีดำคู่หนึ่งออกมา
