รื่องนั้นข้ารู้แล้ว พูดมากเสียจริง พวกเจ้าจงกลับไปให้หมด ข้ามีเรื่องที่จะต้องพูดกับชายที่น่ารังเกียจคนนี้”อู๋ชิงเย่โบกมือ พร้อมกับกล่าวออกมา“ค่ะ……….”ดูเหมือนว่าคำพูดของอู๋ชิงเย่จะมีอำนาจในสำนักสวรรค์เร้นลับมากทีเดียวหลังจากนั้นผู้อาวุโสฝ่ายต้อนรับก็เลื่อนสายตามาจ้องมองฉินเฉาก่อนที่เธอและคนอื่นๆ จะกลายเป็นเงา และหายไปในชั่วพริบตามาไวไปไวชะมัด…………ฉินเฉาได้แต่ส่ายหน้าแต่ทำไมอู๋ชิงเย่ถึงยอมปล่อยเขาไปล่ะ?“นี่เป็นเรื่องระหว่างเจ้ากับข้า ข้าไม่ต้องการให้คนอื่นเข้ามายุ่งเกี่ยว”เธอกล่าวออกมา แล้วยื่นมือที่ขาวผ่องราวกับหยกชี้ไปยังฉินเฉาก่อนที่จะกล่าวว่า “วันนี้ข้าจะปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่ไปก่อน แต่ในการประลองกันอย่างเป็นทางการในวันพรุ่งนี้ กระบี่นั้นไม่มีตา เมื่อเวลานั้นมาถึง มันจะมาบั่นคอของเจ้า จงรอคอยคมมีดของข้าเอาไว้ให้ดีเถอะ”หลังจากที่พูดจบ ร่างของเธอก็กลายเป็นควันดำ แล้วหายตัวไปจากบ้านหลังนี้ทันทีเหลือเพียงบ้านที่ถูกผ่าครึ่งเท่านั้น ดูท่าทางมันจะกลายเป็นที่พักของฉินเฉาชั่วคราวซะแล้วเชี่ย เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า…………เธอทิ้งบ้านหลังนี้เอาไว้ให้บิดาอยู่ใช่ไหม?ช่างเถอะ อู๋ชิงเย่ก็เป็นคนแปลกๆ อยู่แล้ว แค่เขายังสามารถอยู่ในสำนักสวรรค์เร้นลับต่อไปได้ นั่นก็เป็นเรื่องที่น่ายกย่องแค่ไหนแล้วฉินเฉาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เขาจ้องมองบ้านพังๆ หลังนี้ ก่อนที่จะวางฝ่ามือลงไปบนพื้นดินพลังของวัวลึกลับเก้า
