ะมีช่องว่างขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น“ตั๋วสองใบนี้อาจจะกระแทกแรงหน่อยนะ พวกเรารีบไปกันเถอะ”ฉินเฉาคว้าตัวไห่ถงที่ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว แล้วพาเธอกระโดดลงไปในช่องว่างของทะเลเมฆนั้นร่างกายของทั้งคู่กลายเป็นแสงสว่าง ร่วงลงมาสู่พื้นดินช่องว่างบนทะเลเมฆค่อยๆ ปิดตัวลงอย่างช้าๆ หลังจากที่ไท่ซ่างเหล่าจวินกลับมาอีกครั้ง ทะเลเมฆก็กลายเป็นปกติเสียแล้ว“บัดซบ! ไอ้เวรนั่น!”ไท่ซ่างเหล่าจวินเลือดขึ้นหน้า โบกมือเหวี่ยงแส้หางจามรีอยู่หลายครั้ง กำแพงของตำหนักก็ราวกับถูกพายุไต้ฝุ่นพัดผ่าน ถูกทำลายไปแทบจะทั้งหมด“ฉินเฉา ข้ากับเจ้าอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันไม่ได้!”….ฝ่ายฉินเฉานั้นไม่ได้ยินเสียงคำรามของไท่ซ่างเหล่าจวินเลยแม้แต่น้อย ในเวลานี้เขากำลังพาไห่ถงเทเลพอร์ตผ่านอากาศ ลงมายังตำหนักเจ้าเมืองของเมืองไท่กู่ฟ้าว!แสงสีม่วงระเบิดออกมา ฉินเฉาปล่อยมือ ทิ้งให้ไห่ถงทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้น“โอ๊ย!”ไห่ถงร้องอุทานออกมาทันที “จะให้ข้าตกลงมาตายเลยหรือไง?เจ้าจงใจใช่ไหม?”“ขอโทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ …………..”ฉินเฉารีบกล่าวขอโทษออกมาแต่ในเวลานั้นเอง สาวสวยในอาภรณ์สีขาวผ่องนั้นได้รีบวิ่งเข้ามาหาอาภรณ์สีขาวของเธอพลิ้วไสว เธอกระโดดเข้ามาในอ้อมแขนของฉินเฉา ราวกับผีเสื้อตัวน้อยๆ“เจ้า………….ในที่สุดเจ้าก็กลับมาอย่างปลอดภัย………….”“ยัยโง่ จะมีอะไรเกิดขึ้นกับฉันได้ยังไง? สวรรค์ก็เหมือนกับสวนหลังบ้านของฉันนั่นแหละ”“มีสวนหลังบ้านที่ไหนอันตรายขนาดนั้นล่
