“ไห่ถง เจ้าสมคบคิดกับคนนอกให้บุกเข้ามาในตำหนักโตวลวื่อแถมยังทำร้ายข้าอีก หากอาจารย์รู้เรื่องนี้เข้า เจ้าจะต้องตายแน่!”จางอี้หลงตะโกนไม่หยุด ในขณะที่กำลังวิ่งหนีออกมา“เจ้า เจ้าหยุดก่อน! เมื่อครู่นี้ เมื่อครู่นี้เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด!”ไห่ถงรู้สึกกังวลขึ้นมาจริงๆหากไท่ซ่างเหล่าจวินรู้เรื่องนี้ เธอจะต้องจบสิ้นจริงๆ แน่ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะได้เป็นทหารในกองทัพสวรรค์หรอก เธอกลัวว่าเธอจะต้องถูกทำลายวิญญาณเซียน แล้วถูกขับไล่ลงไปยังโลกมนุษย์แบบนี้……….เธอจะทำยังไงดี?เป้าหมายที่แสนทะเยอทะยานของเธอจะต้องถูกทำลายลงงั้นเหรอ?เธอไม่ต้องการ เธอไม่ต้องการแบบนั้น!“ไห่ถง แต่ถึงยังไงพวกเราก็ยังเป็นพวกเดียวกัน ข้าจะยอมให้โอกาสเจ้าสักครั้ง ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะรักษาโอกาสนั้นเอาไว้หรือไม่”ไห่ถงยืนนิ่งงัน ไม่พูดอะไรออกมาคนฉลาดอย่างเธอย่อมรู้ดี ว่าศิษย์พี่ของเธอกำลังหมายถึงอะไร“หึๆ เรื่องนี้มาตำหนิศิษย์พี่ไม่ได้หรอกนะ เป็นเจ้าที่เอาตัวเองมาส่งถึงหน้าประตูเอง”จางอี้หลงถูมือไปมา พร้อมกับมองไห่ถงที่เลิกไล่ตามเขามา แล้วหยุดชะงักอยู่ตรงนั้นไห่ถงยังคงยืนนิ่ง สายตาของเธอนั้นคาดเดาอารมณ์ไม่ได้เลยแต่ในไม่ช้า ความท้อแท้ก็ปรากฏอยู่ภายในนั้นความเข้มแข็งทั้งหมดที่เคยมีได้หายไปจนหมดสิ้น เธอนึกเกลียดสวรรค์เหลือเกินที่ไม่เคยให้โอกาสเธอเลยดูเหมือนว่าเธอคงจะต้องถูกขับไล่ลงไปยังโลกมนุษย์จริงๆแต่ก่อนหน้านั้น เธอจะต้องแก้แค้น
