ฉินเฉาได้แต่ถอนหายใจ ในขณะที่กำลังถูกกระเตงไปมาในเวลานี้ไห่ถงกำลังเดินไปเรื่อยๆ แต่จู่ๆ ร่างกายก็สั่นเทิ้มอย่างฉับพลัน และหยุดชะงักอยู่ตรงนั้นฉินเฉาไม่รู้เลยว่ามีอะไรเกิดขึ้นด้านนอก ในตอนนั้นเอง เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่ามีฟังก์ชันหนึ่งอยู่บนเสื้อคลุมทวีคูณของเขาไห่ถงซ่อนตัวเขาเอาไว้ในแขนเสื้อ ก็เพื่อที่จะปกปิดกลิ่นอายของเขาถ้าหากใช้ฟังก์ชันดาวเทียมบนเสื้อคลุมทวีคูณ เขาก็จะสามารถตรวจสอบข้อมูลได้ไม่ใช่เหรอ?มาอยู่ในสถานที่ที่มืดสนิทแบบนี้ ฉินเฉารู้สึกไม่สบายใจอย่างถึงที่สุดเมื่อคิดได้ดังนั้น ฉินเฉาก็เปิดฟังก์ชันดาวเทียมบนเสื้อคลุมทวีคูณทันทีทันใดนั้นเอง ผ้าที่อยู่บริเวณแขนของเขานั้นมีลูกบอลขนาดเล็กลูกหนึ่งบินออกมาลูกบอลดังกล่าวนี้ได้เข้าสู่โหมดโฮโลแกรมพรางตัวในชั่วพริบตามันซ่อนตัวอยู่ในอากาศ แล้วลอยออกไปนอกแขนเสื้อหน้าจอสามมิติปรากฏขึ้นตรงหน้าฉินเฉา และฉายภาพทุกอย่างที่อยู่ด้านนอก ผ่านทางดาวเทียมขนาดเล็กทันใดนั้นเอง ฉินเฉาก็ได้พบกับใบหน้าที่คุ้นเคยนั่นก็คือเด็กหนุ่มในชุดสีน˺าเงิน ซึ่งดูเหมือนว่าน่าจะมีอายุไล่เลี่ยกันกับไห่ถงแต่ทว่าบนใบหน้าของเขาไม่มีร่องรอยของอารมณ์ที่ไม่มั่นคงและระแวดระวังภัยเหมือนอย่างไห่ถงเลยแม้น้อย มันกลับกลายเป็นความสะเพร่าและดูถูกเหยียดหยาม ที่แสดงออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน“นั่นไห่ถงไม่ใช่เหรอ? เจ้าไม่ได้อยู่ในห้องหลอมยาของอาจารย์หรือไง? ทำไมถึงกลับมาได้ล่ะ? คิดจะอู้งาน
