ะพาจิ่วเทียนเซียนเฟยหรือหวงเยว่ไปซื้อของเมืองไท่กู่แห่งนี้เต็มไปด้วยผู้ฝึกตนที่เดินผ่านไปมา และยังเป็นเมืองที่หาได้ยากสำหรับผู้ฝึกตนอีกด้วยในตอนนี้หวงเยว่ได้เปลี่ยนจากชุดนางเซียนในอดีต มาเป็นชุดกระโปรงสีขาวที่ดูเรียบง่ายแทนแต่ทั้งใบหน้าอันไร้ที่ติ หุ่นอันเพรียวบาง บุคลิกท่วงท่าอันสูงส่งและบริสุทธิ์ของเธอ ก็ยังคงดึงดูดใจชายที่เดินอยู่ริมถนนได้อยู่ดีฉินเฉาคาดคะเนจากสายตาดูแล้ว มีผู้ชาย 38 คนที่เดินเข้ามาชนจิ่วเทียนเซียนเฟย 79 คนหกล้ม และอีก 108 คนเดินเข้ามาถามเส้นทางแน่นอนว่าพวกเขาเหล่านี้ถูกเจียงลั่วจูขับไล่ออกไปอย่างไม่มีข้อยกเว้นจิ่วเทียนเซียนเฟยยิ้มละไมในยามที่กำลังเผชิญหน้ากับพวกเขาราวกับว่าไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นในบางเวลาเธอก็จะหันไปเอ็ดเจียงลั่วจู ว่าไม่ควรแสดงกิริยาก้าวร้าวต่อคนอื่นมากเกินไปโอ้ นางเซียนคนนี้ช่างจิตใจดีเหลือเกินฉินเฉาได้แต่คิดในใจในเวลานี้จิ่วเทียนเซียนเฟยกำลังยืนอยู่หน้าร้านค้าขายเครื่องประดับ แล้วจ้องมองปิ่นปักผมหยกขาวอันหนึ่งที่วางอยู่บนนั้นผู้หญิงในยุคปัจจุบันไม่ค่อยใช้ปิ่นปักผมกันเท่าไหร่นัก แต่ทางภาคใต้อาจจะมีหญิงสาวชาวเจียงนานที่ยังใช้กันอยู่อย่างไรก็ตาม ในเมืองไท่กู่แห่งนี้ ปิ่นปักผมคือสิ่งที่เห็นกันจนเป็นเรื่องปกติไม่รู้ว่าจิ่วเทียนเซียนเฟยแวะเข้าออกร้านค้ามาทั้งหมดกี่ร้านแล้วฉินเฉาค้นพบแล้วว่าผู้หญิงทุกคนนั้นเป็นเหมือนกันหมด ไม่ว่าจะเป็นสาวชาวเมืองสุดฮอต
