“จะหนีไปไหน!”หู่ลี่ลี่วิ่งหนีมาไกลมากแล้ว แต่นักพรตชราก็ยังมาปรากฏตัวตรงหน้าเธอไม่รู้ว่าชายชราคนนี้มีพื้นฐานการฝึกตนอยู่ในระดับใด ถึงมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอในชั่วพริบตาได้แบบนี้ทันทีที่เขายื่นนิ้วออกมา เธอก็ไม่สามารถขยับร่างกายของตัวเองได้อีกวิชาตรึงร่างงั้นเหรอ?หู่ลี่ลี่รู้ตัวแล้ว ว่าคราวนี้เธอจะต้องจบเห่แน่……………เธอดันวิ่งมาเจอกับนักพรตที่เชี่ยวชาญในการปราบมารเข้าจะมีอะไรที่แย่ไปมากกว่านี้อีก?“จิ้งจอกน้อย ยังกล้าวิ่งหนีไปสร้างปัญหาอีกงั้นเหรอ? ใจกล้าเสียจริง!”รอบด้านไม่มีใครอยู่ นักพรตชราจ้องมองหู่ลี่ลี่ และกล่าวเย้ยออกมา“ได้โปรดเถอะ ฉันก็แค่ใช้มนต์เสน่ห์เท่านั้น ไม่ได้ทำร้ายใครเลย!”หู่ลี่ลี่กล่าวออกมาด้วยความเสียใจ“คิดจะทำอะไรอีกล่ะ? แค่รบกวนจิตใจของผู้อื่น ก็ถือว่าเป็นบาปมหันต์แล้ว”แต่นักพรตชราไม่สนใจว่าหู่ลี่ลี่จะคิดยังไง “ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าก็เป็นอสูรจิ้งจอก ในเมื่อเป็นอสูร ก็ไม่มีทางที่จะทำเรื่องดีๆ อย่างแน่นอน แต่ข้ายังเห็นแก่ที่เจ้ายังเด็ก ข้าจะให้โอกาสเจ้า”นักพรตชรายืนมองหู่ลี่ลี่ แล้วกล่าวออกมา“โอกาส? โอกาสอะไร?”“ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นวิญญาณจิ้งจอก ทำไมเจ้าถึงไม่คอยติดตาม รับใช้อยู่ข้างกายข้าล่ะ? ข้าจะมอบปราณเซียนให้กับเจ้า ทำให้เจ้ากลายเป็นเซียนจิ้งจอกดีไหม?”“เหอะ!”หู่ลี่ลี่ก่นด่าออกมาทันที “นักพรตเฒ่า ทุเรศจริงๆ คิดจะพาตัวฉันไปงั้นเหรอ? รอให้จมูกใหญ่ๆ ของแกพองออกมาก่อนเถอะ”
