้าไม่สละวิญญาณจิ้งจอกของข้า ข้าก็คงจะตายไปแล้ว เฉินปิน เจ้าทำได้ดีจริงๆทิ้งข้าเอาไว้แล้วหนีไปเพียงคนเดียว!”“สะ สหายพาน………….ขะ ข้าไม่มีทางเลือกจริงๆ ………….”สีหน้าของเฉินปินปรากฏความขื่นขมออกมา“เจ้าก็รู้ว่าเซียนกระบี่แปดคนนั้นมันไม่ปกติ…………..ข้า ข้าหยุดพวกเขาไม่ได้หรอก…………..”“เจ้าก็เลยทิ้งข้าเอาไว้แล้ววิ่งหนีไป”พานหลงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เจ้าพูดมาสิ เจ้าต้องการให้ข้าไม่ฆ่าเจ้างั้นเหรอ?”“สหายพาน ข้ามีบางอย่างจะมาเสนอเจ้า”เฉินปินรู้ดี ถึงแม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในขั้นเซียนปฐพีเหมือนกัน แต่พลังของพานหลงนั้นสูงกว่าเขาเล็กน้อยหากต่อสู้กัน เขาจะกลายเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล˺าเอาได้“เจ้าดูสิ เสาหลักแห่งกฎเกณฑ์ถูกทำลายไปแล้ว เจ้าก็หนีกลับมาได้แล้วด้วย ทำไมเราสองคนถึงไม่ไปฆ่านังชั้นต˹า เจียงลั่วจูด้วยกันล่ะ?”เฉินปินกล่าวเกลี้ยกล่อม “หลังจากที่นังนั่นตายไป พวกเราสองคนก็จะทำภารกิจสำเร็จ อีกทั้งยังได้รับคุณงามความดีและได้เลื่อนขั้น นั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเราปรารถนากันหรอกเหรอ?”“เจ้าทำแบบนี้ เพราะต้องการให้ข้าระงับความโกรธหรือไง?”ท่าทีของพานหลงดูจะสงบลง แต่ก็ยังมีความโกรธเคืองอยู่ในแววตาของเขา“งั้นสหายพานอยากให้ข้าทำอะไรล่ะ?”“หันกระบี่เข้าหาตัวซะ ข้าจะระบายความโกรธได้ในยามที่เห็นเลือด”เงื่อนไขของพานหลงทำให้เฉินปินนิ่งชะงักแต่เขาคิดว่ามันเป็นสิ่งที่สมควรแล้วถึงอย่างไรสิ่งที่เขาทำไป มันก็เกือบจะทำให้พานหลงต้องตาย หากเ
