ลือดของเขาไม่ไหล ชายคนนี้ก็คงจะระงับความโกรธไม่ได้“ได้ สหายพาน ข้ารู้ความผิดของข้าดี เพื่อที่จะระงับความโกรธของเจ้า ข้ายินดีที่จะรับโทษ”เฉินปินกัดฟันกรอด โยนกระบี่ของตัวเองขึ้นไปบนท้องฟ้ากระบี่เล่มนั้นกลายเป็นแสงสว่าง พุ่งเข้าไปยังหัวไหล่ของเฉินปินเลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมา เฉินปินกัดฟัน จับไหล่ของตัวเองเพื่อห้ามเลือด“สหายพาน เท่านี้เจ้าคงจะพอใจแล้ว”“ฮ่าๆๆ สหายที่แสนดี ข้าอารมณ์ดีขึ้นมาแล้วล่ะ!”ดวงตาของพานหลงพลันเปล่งประกาย แล้วเข้าไปตบไหล่ของเฉินปินไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ แต่พานหลงดันมาตบไหล่ข้างที่กำลังบาดเจ็บของเฉินปินเฉินปินหน้าซีดเผือดทันทีดูท่าทางจะเจ็บไม่น้อย“ไปกันเถอะ พวกเราไปหาเจียงลั่วจู แล้วกลับไปยังสวรรค์เพื่อรายงานภารกิจกัน”“สหายพานพูดถูก พวกเรารีบไปกันเถอะ”ร่างของเฉินปินซวนเซอยู่เล็กน้อยเขาบินตามพานหลงขึ้นไปบนท้องฟ้าพานหลงบินมาสักพัก ในไม่ช้าก็มาถึงเขตชานเมือง“ดูสิ ผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่นั่น”เขายกมือขึ้น ชี้ไปยังยอดเขาแห่งหนึ่งเจียงลั่วจูผู้สวมอาภรณ์สีม่วงกำลังนั่งสมาธิอยู่ที่นั่นจริงๆ“นังปีศาจ ตายซะเถอะ!”เฉินปินนั้นต้องการที่จะระบายความโกรธภายในใจ แน่นอนว่าเขาเอาความโกรธทั้งหมด โถมลงไปยังร่างของเจียงลั่วจูทันทีเมื่อเขาวาดกระบี่ ร่างพลันกลายเป็นเงาสีขาว แทงกระบี่ไปยังเจียงลั่วจูอย่างรวดเร็วความเร็วของเขานั้นเกือบจะเทียบเท่าความเร็วแสง กระบี่เล่มนี้แทงทะลุร่างของเจียงลั่วจ
