ูในชั่วพริบตา“ฮ่าๆๆ! นังคนชั้นต˹าตายไปแล้ว!”เฉินปินหัวเราะออกมาด้วยความสะใจแต่ทันใดนั้น เขาก็พลันรู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลเจียงลั่วจูหันมามองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์นี่มันไม่ถูกต้อง!ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งตัว ร่างของเจียงลั่วจูก็บิดเบี้ยวไปเสียก่อนจากนั้น ตู้ม! เมฆรูปเห็ดลอยพุ่งขึ้นไปสู่ท้องฟ้าร่างของเฉินปินถูกเปลวเพลิงอันรุนแรงระเบิดเข้าใส่ กระเด็นตกลงไปยังพื้นดินที่อยู่ใกล้ๆ กันในเวลานี้เขาบาดเจ็บสาหัสเสียแล้วแต่เดิมก็บาดเจ็บที่หัวไหล่อยู่แล้ว มาตอนนี้เฉินปินก็ยังโชคร้ายอีกครั้ง“แย่แล้ว…………สหายพาน…………พวกเราติดกับดักเข้าแล้ว…………..”เฉินปินร่วงลงมา เลือดไหลทะลักออกมาจากมุมปาก กล่าวออกมาเช่นนั้น“เร็วเข้า รีบพาข้าหนีไปเร็วเข้า…………..”“ไม่ต้องห่วง ข้าจะไปส่งเจ้าเอง”พานหลงเดินเข้ามาอย่างช้าๆ แล้วคลี่ยิ้มออกมา“พานหลง…………..เจ้าช่างใจดีจริงๆ …………..”เฉินปินนึกดีใจขึ้นมา“ฮ่าๆๆ! ฉันจะส่งแกกลับขึ้นไปบนสวรรค์เดี๋ยวนี้แหละ”พานหลงกล่าว ในขณะที่เดินมาจนถึงข้างกายเฉินปินในขณะเดียวกัน ง้าวสายฟ้าก็พลันปรากฏอยู่ในมือ และเล็งไปยังหัวใจของเฉินปิน“สหายพาน จะ เจ้าจะทำอะไร………….ไม่ใช่สิ เจ้าไม่ใช่พานหลง!”ทันทีที่เห็นง้าวสายฟ้า สีหน้าของเฉินปินก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน“เจ้า เจ้าเป็นใครกันแน่!”ในเวลานี้ เขาไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะต่อต้านอีกฝ่ายได้อีกแล้วแววตาของเขาเริ่มปรากฏความสิ้นหวังที่อยู่ลึกลงไป“เป็นคนที
