หาศาลทั้งแปดก็เริ่มเคลื่อนที่เข้ามาอย่างช้าๆ“แย่แล้ว พวกเราจบเห่แล้ว!”พานหลงกล่าวขึ้นด้วยความตื่นตระหนกทันที “สหายเฉิน รีบช่วยข้าทีสิ ข้าต้องการเวลาในการปลดวิชาที่ไม่สมบูรณ์”“ขออภัย ข้าไม่มีเวลามาดูแลเจ้าอีกแล้ว สหายพาน ขอให้เจ้าโชคดีนะ”เฉินปินไม่มีความมั่นใจพอที่จะไปเผชิญหน้ากับเซียนกระบี่ทั้งแปดเขารีบกระโดดออกไป เปลี่ยนร่างให้กลายเป็นแสงออโรร่า และหายลับไปจากท้องฟ้าของศาลาปราบเซียน“แม่งเอ๊ย เฉินปิน ไอ้สารเลว!”พานหลงก่นด่าออกมาทันที “เจ้ากล้าทิ้งบิดาเชียวเหรอ! หากข้าหนีไปได้ ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่นอน!”น่าเสียดายที่เสียงก่นด่าของเขาส่งไปไม่ถึงเฉินปิน“เจ้าโจรใจกล้า! กล้าดียังไงถึงได้มาทำลายเสาหลักแห่งกฎเกณฑ์ของศาลาปราบเซียน คิดว่าศาลาปราบเซียนไม่มีคนอยู่หรือไง!”ชายหัวล้านผู้ถือกระบี่กรงเล็บมังกรรีบพุ่งตัวเข้าไปทันทีเขาเหวี่ยงกระบี่มังกรทองในมือไปยังพานหลงที่กำลังถอนวิชาของตนอยู่“วิญญาณจิ้งจอก จงออกมา!”พานหลงรู้ฝีมือของตัวเองดี เขาคิดถึงเพียงแค่การหลบหนีเท่านั้นเขาปลดปล่อยวิญญาณจิ้งจอกออกมา ซึ่งนั้นเป็นวิญญาณจิ้งจอกเก้าหางที่งดงามมากหลังจากที่จิ้งจอกตนนั้นปรากฏตัวขึ้น มันก็แผ่หางทั้งเก้าที่ดูราวกับร่มสีขาว มาบดบังร่างของพานหลง“นั่นคือวิญญาณจิ้งจอกที่พานหลงเลี้ยงเอาไว้ มันเป็นสัตว์เลี้ยงที่เขาภาคภูมิใจมาก”เจียงลั่วจูมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นผ่านตราประทับเทพ และหันมาอธิบายให้ฉินเฉาฟ
