จะไร้ผล”“เขาสามารถกำราบวิชาของพวกเราได้จริงๆ”ประมุขหลงว่านเฉิงถอนหายใจออกมา “แต่ทว่ากระบี่ฟ้าสามารถเอาชนะเขาได้ ดูเหมือนว่ามีแต่จะต้องชิงกระบี่ฟ้ามาเท่านั้น”เมื่อได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ฉินเฉาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว“ตาแก่พวกนี้ วางแผนได้ดีจริงๆ”“ฮึ่ม ในโลกของผู้ฝึกตนมีคนดีอยู่ที่ไหนกันล่ะ?”เจียงลั่วจูที่อยู่ข้างๆ กล่าวขึ้นมาฉินเฉาเหงื่อแตกทันทีดูเหมือนว่าความเกลียดชังที่สวรรค์มีต่อโลกของผู้ฝึกตนจะไม่น้อยเลยจริงๆ“แต่ยกเว้นเจ้าเอาไว้ เจ้าถือว่าเป็นคนดีประมาณหนึ่งในสิบ”“เชี่ย หนึ่งในสิบเองเรอะ!”ฉินเฉารู้สึกหดหู่ใจเหลือเกิน“หนึ่งในสิบก็นับว่าดีแค่ไหนแล้ว”เจียงลั่วจูเบ้ปาก “เจ้าจะเอามากขนาดไหน? โลภจริง”“อะไรกันล่ะนั่น………….ว่าแต่พวกเราจะแก้ปัญหาเรื่องที่เหลือยังไงต่อไปดีล่ะ?”ฉินเฉาจำเป็นต้องเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง“อืม………”เจียงลั่วจูคิดอยู่ครู่หนึ่ง “พานหลงตายไปแล้ว ข้าเกรงว่าเฉินปินอาจจะไปอธิบายเรื่องนี้กับเบื้องบน ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็ไม่มีวิชาติดตามก็เลยตามหาตัวข้าไม่พบ ข้าคิดว่าเขาจะต้องกลับไปรายงานความสำเร็จบนสวรรค์แน่”“ไม่ได้ จะปล่อยให้หมอนั่นกลับไปไม่ได้เด็ดขาด”ฉินเฉากลอกตา ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างเข้า“พวกเราจะร่วมมือกันฆ่าเขา!”“ฆ่ายอดฝีมือขั้นเซียนปฐพีน่ะเหรอ?”เจียงลั่วจูกระพริบตาปริบๆ “แต่ว่าข้าเป็นเพียงแค่ผู้ยิ่งใหญ่เซียนทองคำเท่านั้น เกรงว่าจะทำไม่ได้น่ะสิ”“วางใจเถอะ ฉันมีวิ
