็นศาลาปราบเซียน…………”ฉินเฉามองไปรอบด้าน แล้วกล่าวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้“เจ้ารู้ได้ยังไง?”“แม้แต่คนโง่ก็รู้………..”ที่นี่มีภูเขาจำนวนแปดลูก บนยอดเขาแต่ละลูกนั้นมีอาคารที่สร้างเป็นรูปกระบี่ขนาดใหญ่ชัดเจนซะขนาดนี้ หากไม่ใช่ศาลาปราบเซียน แล้วจะเป็นที่ไหนไปได้?“เจ้าเป็นคนโง่งั้นเหรอ!”เจียงลั่วจูตกใจมาก “ทำไมเจ้าถึงดูถูกตัวเองมากขนาดนั้นล่ะ? คนสมัยนี้นี่แปลกจริงๆ”“ดูถูกน้องสาวเธอสิ………..หันไปดูทางนั้นก่อน พวกเขากำลังหาเสาหลักแห่งกฎเกณฑ์กันแล้ว”ฉินเฉาชี้ไปยังพานหลงและเฉินปิน พลางกล่าวออกมา“สหายพาน เสาหลักแห่งกฎเกณฑ์ที่อยู่ไหนเหรอ?”เฉินปินจ้องมองยอดเขาทั้งแปดลูกเบื้องล่าง แล้วเอ่ยถามขึ้นมาเสียงเบา“เสาหลักแห่งกฎเกณฑ์มีขนาดใหญ่โตมาก อีกทั้งยังตั้งตระหง่านขึ้นไปจนถึงก้อนเมฆ จะมองไม่เห็นได้ยังไง?”“มันจะต้องเป็นวิชาเต๋าแน่ๆ”พานหลงเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านวิชาเต๋า เขายื่นมือข้างหนึ่ง แล้วร่ายอาคมออกมา“มาเลย มาดูข้าทำลายมันดีกว่า”“รอเดี๋ยว!”เฉินปินรีบคว้าข้อมือของพานหลงเอาไว้ทันที“ทำอะไรของเจ้า! อย่าบอกนะว่าเจ้ากลัว?”พานหลงเหลือบตามองเฉินปิน“ข้าไม่ได้กลัว แต่ข้าจะต้องเตือนเจ้าเสียก่อน”เฉินปินพูดขึ้นมา “หากเจ้าทำลายวิชานี้ ข้าเกรงว่ามันจะเป็นการเรียกเหล่าคนที่ไม่ปกติทั้งแปดคนของศาลาปราบเซียนให้ออกมากันหมด เจ้าต้องรู้เสียก่อนว่าในอดีต แปดคนนั้นสามารถต่อกรกับหลัวเนี่ยได้”หลัวเนี่ยคือเทพสงครามแห่งสวรรค์เมื่อเอ่ย
