และห้ามปรามข้าไปทั่วทุกที่ ข้าก็คงจะได้เลื่อนยศ จนมีตำแหน่งเท่าเทียมกับเขาไปตั้งนานแล้ว!”“แต่………….ในเมื่อมีวิชาแบบนั้น งั้นทำไมสหายพานถึงไม่ใช้มันทำลายเขตอาคม แล้วค้นหาเสาหลักแห่งกฎเกณฑ์เลยล่ะ?”คำพูดเพียงไม่กี่คำของเฉินปินทำให้พานหลงตื่นตระหนกทันที“เอ่อ แค่กๆๆ! ที่จริงแล้วข้าก็คิดจะทำแบบนั้นนั่นแหละ สหายเฉินช่างรู้ใจข้าจริงๆ!”“เป็นแบบนี้นี่เอง สหายพาน”เฉินปินนั้นคิดเย้ยหยันอยู่ในใจแม่งเอ๊ย เจ้านี่มันโง่จริงๆ จะเสแสร้งไปทำกลีบกระเทียมอะไร?“ต้องรบกวนให้สหายเฉินช่วยปกป้องข้าด้วยล่ะ ข้ากำลังจะร่ายคาถาแล้ว”“ได้ สหายพานไม่ต้องเป็นห่วง”“แย่แล้ว………”เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนกำลังจะเตรียมตัวร่ายคาถา เจียงลั่วจูก็มีสีหน้าไม่สู้ดีทันที“หากเจ้าพวกนั้นทำลายเสาหลักแห่งกฎเกณฑ์ได้สำเร็จ ก็จะต้องกลายเป็นวีรบุรุษของสวรรค์ไปจริงๆ แน่ หากอยากฆ่าพวกมันอีกที ก็คงจะเป็นเรื่องที่ยากขึ้นกว่าเดิม”“ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไม่ยอมให้พวกมันทำสำเร็จได้ง่ายๆ หรอก”ฉินเฉาคลี่ยิ้มออกมา“โอ้ เจ้าวางแผนอะไรเอาไว้ล่ะ?”“เรื่องนั้นง่ายมาก ไล่หมาป่าตามล่าเสือยังไงล่ะ”ฉินเฉากล่าวออกมา พร้อมกับชี้ไปอีกทาง“เสาหลักแห่งกฎเกณฑ์ตั้งอยู่ในบริเวณนั้น ตราบใดที่พวกเราชิงทำลายเสาหลักแห่งกฎเกณฑ์กันก่อน หลังจากที่จัดการมันได้แล้ว ก็โยนความผิดให้กับสองคนนั้นไง”“เจ้ารู้ได้ยังไงว่าเสาหลักแห่งกฎเกณฑ์ตั้งอยู่ที่ไหน?”เจียงลั่วจูอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออก
