่พูดคุยกัน ทำให้เจียงหลานหยวนรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก
เพิ่งจะหลุดพ้นจากสถานการณ์คับขัน บวกกับน้ำเสียงคุ้นเคยของพี่ชาย ทำให้หญิงสาวแทบจะร้องไห้ออกมาเลยทีเดียว
เธอพูดด้วยเสียงอู้อี้เล็กน้อย
“ยังจะพูดอีก!”
“สรุปว่าไปมีเรื่องกับคนพวกนี้ได้ยังไง พอกลับถึงเมืองเจียงเฉิงแล้ว ห้ามยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนี้อีกนะ ได้ยินไหม?”
แต่พอนึกถึงเรื่องที่พี่ชายของเธอเซ็นสัญญากับคนพวกนั้น
หัวใจของเจียงหลานหยวนที่เพิ่งจะสงบลงได้เมื่อครู่ ก็กลับมาเต้นแรงอีกครั้ง
เธอพยายามทำเป็นไม่สนใจแล้วถามขึ้น
“ว่าเเต่ เมื่อกี้พี่ไปเซ็นสัญญาอะไรกับคนพวกนั้นรึเปล่า?”
“คงไม่เป็นอย่างที่คนพวกนั้นพูดจริง ๆ ใช่ไหม ว่าพี่จะไปรับผิดเเทนพวกเขา”
“ถ้าเซ็นสัญญาอะไรแบบนั้นไปแล้ว ถึงพี่จะช่วยฉันออกมาได้ ฉันก็จะไม่มีวันให้อภัยพี่ไปตลอดชีวิต!”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เสียงของเจียงหลานหยวนก็สั่นเล็กน้อย
เธอรู้ดีว่า ไม่ว่าจะอย่างไร สัญญาฉบับนั้นก็มีผลทางกฎหมาย
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมาก่อน ฝ่ายบริษัทเฝิงก็ยังได้รับการคุ้มครองทางกฎหมายอยู่ดี
แต่หากพี่ชายของเธอเซ็นสัญญาฉบับนี้จริง เขาอาจจะต้องใช้ครึ่งชีวิตที่เหลืออยู่ภายในคุก
แล้วตอนนั้น…
เมื่อได้นึกถึงวันนั้น เจียงหลานหยวนก็เริ่มสะอื้นขึ้นทันที
เจียงหวู่แค่อยากจะปรับบรรยากาศให้ดีขึ้น แต่ไม่คิดว่าจะทำให้น้องสาวเกือบร้องไห้ออกมา
เขารีบตำหนิตัวเอง พลางพูดขึ้น
“วางใจเถอะ ฉันไม่ได้เซ็นชื่อลงบนสัญญานั่น
