บทที่ 268 สัญญา
เฝิงเว๋ยมองเจียงหวู่แล้วหัวเราะ
เขาล้วงบุหรี่ราคาแพงซองหนึ่งออกมาจากเสื้อคลุม แล้วโบกไปมาอย่างโอ้อวดอยู่ตรงหน้าเจียงหวู่
จากนั้นก็โยนมันลงบนตัวอีกฝ่าย ก่อนจะพูดขึ้น
“วางใจเถอะ หลังจากเรื่องนี้จบลง ไม่ใช่แค่นายจะสามารถพาน้องสาวของนายกลับไปได้เท่านั้น”
“เรื่องอื่น ๆ นายก็จะได้รับจนไม่รู้สึกน้อยหน้าไปกว่าใคร”
ถ้อยคำของเฝิงเว๋ยเต็มไปด้วยความดูถูก ราวกับว่ากำลังโปรยทานให้ เจียงหวู่
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน เพราะในสายตาของเฝิงเว๋ย ในตอนนี้เจียงหวู่มีหนทางเดียวเท่านั้นที่จะเอาตัวรอด นั่นก็คือการประจบสอพลอเขา
แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา รอยยิ้มของเขาก็หายไป
เพราะเจียงหวู่กลับขว้างบุหรี่ที่ได้รับออกไปนอกหน้าต่าง
สีหน้าของเฝิงเว๋ยเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน จากนั้นก็หันไปมองเจียงหวู่ แล้วถาม
“นายทำบ้าอะไรวะ?”
“ลืมไปแล้วเหรอว่าน้องสาวของนายยังอยู่ในมือของเรา…”
แต่ยังไม่ทันที่จะพูดประโยคนี้ได้จบ เสียงของเขาก็หายไปกลางอากาศ
เฝิงเว๋ยรู้สึกเย็นวาบ ของมีคมที่เย็นยะเยือกชิ้นหนึ่งกำลังจ่ออยู่ข้างเอว
คนขับรถที่นั่งอยู่เบาะหน้ารู้สึกได้ว่าเสียงของเฝิงเว๋ยเงียบไป จึงรีบหันกลับมามอง
เมื่อเห็นว่าเจ้านายมีสีหน้าแข็งทื่อ เขาก็รีบถามขึ้น
“คุณเฝิง เป็นอะไรไปรึเปล่าครับ?”
เหงื่อเย็นไหลโทรมตัวเฝิงเว๋ย เนื่องจากเขารู้สึกได้แล้วว่า สิ่งที่เจียงหวู่ถืออยู่น่าจะเป็นมีดขนาดเล็กที่คมกริบ
“ขับรถข
