บทที่ 267 น้องสาวของฉันอยู่ไหน?
เวลาเดียวกัน
อีกด้านหนึ่ง
ในห้องขนาดเล็กที่มืดมิดแห่งหนึ่ง เจียงหลานหยวนถูกเชือกมัดติดกับเก้าอี้ที่นั่งอยู่
มีเพียงแสงสีเหลืองอ่อนจากหลอดไฟดวงเล็กที่ให้ความสว่างในที่มืดมิดแห่งนี้
เฝิงเว๋ยยืนอยู่ข้าง ๆ เจียงหลานหยวนในเวลานี้ วางโทรศัพท์ในมือลง
“อืม อืม!”
ปากของเจียงหลานหยวนถูกปิดด้วยเทปกาวหลายชั้น ไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่สามารถเปล่งเสียงได้ดังมากนัก
นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เจียงหวู่ได้ยินเพียงเสียงเล็ก ๆ ของเจียงหลานหยวนผ่านการสนทนาเมื่อครู่
จากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไป เฝิงเว๋ยรู้สึกดีใจจนเผลอลืมตัวเล็กน้อย เมื่อเห็นเจียงหลานหยวนส่งเสียงร้องอู้อี้และพยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการ เขาก็ยิ่งผ่อนคลายความระมัดระวังลงไปอีก
เขายื่นมือออกมาลูบไล้ไปที่ใบหน้าเรียบเนียนของหญิงสาว
เห็นว่าเจียงหลานหยวนพยายามดิ้นรนแต่พูดไม่ได้ เขาจึงดึงเทปกาวออกจากปากเธอทันที
“นักศึกษาเสี่ยวเจียง เธอคงเข้าใจดีนะ”
“พี่ชายของเธอได้สละชีวิตที่เหลือเพื่อเธอแล้ว”
“แต่เธอก็วางใจได้ หลังจากที่พี่ชายของเธอเข้าคุกแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ฉันจะเป็นพี่ชายที่ดีของเธอเอง!”
“อยู่กับเขามันจะไปมีอนาคตอะไร เธอเป็นนักศึกษา ทั้งสาวและสวยขนาดนี้ หากมาอยู่กับฉัน อนาคตของเธอจะต้องสดใสแน่นอน!”
เฝิงเว๋ยใช้คำพูดโน้มน้าวเหมือนที่เขาพูดวาดฝันกับพนักงานใหม่เมื่อวันก่อน
วิธีนี้ได้ผลดีที่สุดกับนักศึกษาอย่างเจียงหลานหยวน
