บ่อยครั้งที่หลังจากเผชิญเรื่องราวทำนองนี้ เหล่านักศึกษาใหม่จะรู้สึกซาบซึ้งใจไปพักใหญ่
บางคนที่ดูเหมือนซื่อบื้อก็จะยิ่งจงรักภักดีอย่างหัวปักหัวปำ
แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงคือ เจียงหลานหยวนมองเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเฝิงเว๋ยมาตั้งแต่แรกแล้ว
เธอตะโกนด่าเขาเสียงดังลั่น
“ถุย!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะนายจับตัวฉันมา พี่ชายของฉันไม่มีทางเชื่อฟังนายได้หรอก!”
เฝิงเว๋ยไม่สะทกสะท้านกับสีหน้าเกรี้ยวกราดของเจียงหลานหยวนเลยแม้แต่น้อย
ตรงกันข้าม พอได้เห็นรูปร่างหน้าตาอันน่ารักของเธอ มันกลับยิ่งทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก
“ตอนนี้จะปากแข็งดื้อด้านไปก่อนก็ได้ แต่เมื่อถึงตอนที่พี่ชายเธอเข้าคุก เดี๋ยวเธอจะต้องคลานเข่าเข้ามาขอร้องฉันแน่!”
“แต่ถ้าเธอทำตัวดี ๆ ฉันอาจจะช่วยเหลือพี่ชายเธอออกมาจากคุกก็ได้นะ!”
เฝิงเว๋ยพูดพลางยื่นมือมาจับคางของเจียงหลานหยวน
ถึงอย่างนั้น เจียงหลานหยวนก็ยังสะบัดมือของเฝิงเว๋ยออกด้วยความโกรธ พร้อมกับด่าเขาอย่างโมโห
“ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากนาย!”
“ตอนนี้พี่ชายฉันคงไปขอความช่วยเหลือจากคุณหมอหานแล้ว”
“เมื่อถึงตอนนั้น พวกเขาทั้งสองจะต้องพาฉันออกไปแน่นอน!”
“ตอนนั้น คนเลวอย่างพวกแกก็เตรียมตัวรับโทษทางกฎหมายได้เลย!”
เมื่อได้ยินเจียงหลานหยวนเรียกตนเองว่าคนเลว และเรียกหานชิงอวี่ว่าคุณหมอหาน เฝิงเว๋ยโกรธเลือดขึ้นหน้าจนแทบสติแตก
เขาจึงฟาดฝ่าลงบนใบหน้าของเจียงหลานหยวนอย่างแรงด้วยความโกรธ
“โอ๊
